Page 547

جلد سوم (۱۳۲) کتاب الكفالة هذه العشرة لا يصح ضمانه ولو ضمن قبل الدفع الى الصبي فقال ادفع الى هذا هذه العشرة على انى ضامن لك عن هذه العشرة صح (قاضيخان) مردی ده درم داد بپسرنا بالغ که بیع کرده شده بود از تصرف و گفت او را که نفقه کن این ده درم را بر نفس خود پس کسی آمد و ضامن شد برای دهنده بان ده درم صحیح نمیشود ضامنی و اگر آن کس ضامن شده پیش از دادنش بآن کودک چنانکه گفت که بده باین کودک این ده درم را باین شرط که من ام برای توا ظرف بون ده درم صح است ايفيمنى وفى الاصل المعير اذا اخذ كفيلا برد المستعار او المغصوب من اذا اخذ كفيلا برد المغصوب ثمران الكفيل حمل المكفول به الى المالك كان للكفيل الرجوع على المستعير و الغاصب بقيمة الحمل وهو اجر مثل عمله وهذا استحسان (عالمگيرى) و مذهب است در کتاب مبسوط اینک عاریت دهنده وقتیکه ضامن گرفت بر درگردان آن چیزر که کاریت داده شده یا آن شخصی که مال او غصب کرده شده وقتیکه ضامن گرفت بره نمودن مال غصب شده و بعد از ان ضامن سودی مالک بازگردان جیر را که ضامن شده آن میرسد رضامن رجوع نمودن بر عاریت گیرنده و غصنکننده بقیمت باروان قیمت مزد مانند عمل اوست این حکم اسانست ولو كان مكان الكفالة وكالة بان وكل المستعير والغاصب وكيلا يوا فى ذلك فى منزل المعير اوالمغصوب منه او حيث وقع الغصب او العارية فهو جائز ايضا ولكن لا يجبر الوكيل على النقل بخلاف الكفيل فان الكفيل يجبر على النقل (عالمگيرى) واگر بجای ضامنی وکیلی بود چنانکه عاریت گیرنده یا غصب کننده وکیل گرفت کسی را که و فا کند برد نمودن مال در منزل عاریت دهنده یا در منزل کسیکه غصب شده از و یا در آنجا که غصب یا عاریت