Page 545

جلد سوم ۱۳۲ کتاب کفاله نکند بر ضامن دهنده و بآن مال و اگر امر که ضامن هند بست نیز منکر شد از ادای مال مامور شاهدان گذرانید یا اینکه بصاحب مال دادم مال اور اشاهد انش قبول کرده میشود و مامور رجوع کند برامر کننده و آمر خلاص میشود از دین صاحب دین اگرچه صاحب دین غائب باشد ولو ان مديونا قال لغيره ادفع الي فلان ديني يغني لفا يقبضها من دينه الذي له علي على اني ضامن لها فقال المامور دفعت و صدقه الأمر و انكر الطالب حلف رجع المأمور على الأمر ولا يبرأ الأمر عن دين الطالب لو صدق الآمر الطالب فاقام المأمور بينة على القضاء رجع المامور على الأمر ويرجع عليه الطالب ايضا بدينه (قاضيخان) واگر مدیونی گفت دیگری را اینکه بفلان صاحب دینم بده هزار درم را که قبض کند شنای چنانچه او را بر است باین شرط که من ضامنم بآن هزار درم و مامور گفت که دادم اوامر کننده رایت کرد او را و طلب کننده حق منکر شد و سوگند خورد در صورت مامور رجوع کند بر امر کننده و امرکنده خلاص میشود از دین طلب کننده حق واگر امر کننده راستگو کرد طالب دین را و مامور شاهدان گذرانید بر اداء نمودن آن دین امور رجوع نماید براهر کننده و طلب کننده حق نیز رجوع کند بدین خود بر امر کننده رجل امر رجل ان يقضى دينه الذي لفلان عليه فقصى المهام الدين واراد ان يرجع على الأمر فقال الأمر ما كان لفلان على شي أصلا ولا امرتك ان تقضيه ان فلانا لم يقبض منك شيأ وحب، الدين غائب فاقام المامو بينة على الدين وعلى انه امره بالقضاء وانه قضاه فان القاضي يقضي، للغائب على الأمر ويقضى بحق الرجوع للمامور على الآمر ( قاضيخان ) مردی امر کرد مرد دیگر را که اداء کند آن دین او را که مر فلانرا بر اوست پس مامور اداء نمود آن دین را و اراده کرد که رجوع کند بر امر کننده پس امر کننده گفت که فلانرا