Page 531

جلد سوم ۱۱۸ كتاب الكفالة ولو شرط الدفع من وديعة فهلكت كما لو كفل بما له على ان يعطيه من وديعته المكفول عنه التي عند لا جازاذا امره بذلك وليس له ان يسترد الوديعة منه فان هلكت برئ الكفيل والقول قول الكفيل انها هلكت فلوغصبها رب الوديعة او غیرہ او استهلکها برئ الكفيل والمحالة على هذا (فتح القدير وقاضيخان) واگر شرط کرد در ضامنی دادن مال را از امانتی باز آن امانت هلاک شد چنانکه کسی ضامن شد بمال کسی یعنی ضامن او شد باین شرط که مدعطلب کننده بحق را از امانت ضامن دهنده که در نزد هند رواست این ضامنی وقتیکه ضامن شونده امر کرده باشد مر ضامن را بدادن آن مال و نیست مر ضامن دهنده را که واپس بخواهد آن امانت را از ضامن پس اگر هلاک شد مال امانت خلاص می شود ضامن از آن ضامنی و معتبر قول ضامن است درینکه امانت هلاک شد و اگر صاحب امانت غصب کرد آن امانت را یا کسی دیگر غصب کرد آن را یا یکی از ایشان هلاک کرد پس ضامن خلاص میشود و حواله قیاس است بر ضامنی درین حکم ولو ضمن بالف على ان يعطيه ايا لا من ثمن هذه الدار فلولم لم يكن على الكفيل ضمان ولا يلزمه بيع الدار ( فتح القدير) و اگر کسی ضامن شد بنزار دریم باین شرط که بدهد ضامن ان ہزار را بطلب کننده حق از بہا ملی این سرای او بفر و خنت آن سرای را نیست تاوان بر ضامن و لازم نمیشود بر ضامن فروختن آن سرای رجل عليه دين لرجل فكفل رجل بالدين بحضرته الطالب المطلوب بغير امر المطلوب فرضى به المكفول عنه ثم قال المكفول له رضيت بكفالتك جازفان ادى الكفيل المال رجع به على المكفول عنه ولو قال المكفول له او لا قد رضيت بكفالتك ثم قال المكفول عنه قد رضيت اوقال