Page 472

جلد سوم ۵۹ كتاب الكفالة از بد عهده من خدا نما هذا ان يتقاضاه ويدفعاليده على هذا معاء كلام الناس (فصول عمادي) و در كتاب ذخيره كفته كه اكر كفت شخصی مطلب كنده حق را اينكه من ضامن هستم ترا يا كيز نيكي ترا بر فلانست با ينطريق كه آنرا قبض ميكنم از وی و باز بتو ميدهم كفته است مام محمد كه اين قول برضامني مال نيست كه بدهد مال را از نزد خود خزاین نیست که ضا؟ طلب كند مال را از آن فلان و بدهد بطلب كنده بحق و براين حكم نباست معنى بانه سخن مردم يعنی در عرف مردم باين لفظ بدادن مال از نزد خود ضامن نمیشود بلکه ضامن میشود با نيكه از فلان بكيرد وبطلب كنده حق بدهد ولو غصب رجل الف درهم فقاتله المغصوب منه واراد ان ياخذ منه فقال له رجل لا تقاتله فانا ضامن لها اخذها وادفعها اليك لزمه ولا يشبه هذا الدين (فصول عمادي ) و اكر غصب نمود مردی هزار درم را از شخصی بس مغصوب منه یعنی شخصی که از ور غصب شده جنگ و مقاتله كرد با او واراده کرد اینکه بگیرد آن هزار درم را از غاصب پس مرد دیگر كفت بمغصوب منه که چنگ مقاتله مکن با او و من ضامنم بآن هزار درم که بیکران آنرا از غصب كنده و بتو میدهم آنرا لازم میشود آن هزار درم بر او و مشابه نیست این حکم تحكم دین که در دین ضامن نمیشود از نزد خود ولو كان الغاصب استهلك الألف رضات دينا كان هذا الضمان باطلا وكذا على التقاضي (فصول عمادي ) واكر غاصب پلاک کرد بود آن هزار درم را و دين كرديد بر و اين ضامني باطل میشود و این ضامنی بر طلب نمودن و تقاضا كردنست یعنی از غاصب بكير د بمغصوب منه بدا لو قال لا قوم با عيانهم هجرية على الطر از بزمر لا شيء عليه بهذا الضمان من قوله از فلا در آیدا