Page 466

جلد سوم ۵۳ كتاب الكفالة اگر بگوید شخصی شخصی که لازم است بر من که بسپارم فلان را بتو و یا لازم است بر من که ملاقی کنم ترا به فلانی و یا بگوید که بگذار او را نزد من وكان ظهير الدين المرغيناني يقول اذا اتى بهذه الالفاظ منجزا لا يكون كفالة وان اتى بها معلقا بان قال ان لم يؤد فلان مالك عليه فانا اؤدي فانا ادفع يصير كفيلا نظيره في النذر مالو قال انا احج لا يلزمه شيئ ولو قال ان دخلت الدارفانا احج يلزمه الحج فصول عمادي ورد المحتار امام ظهیر الدین مرغینانی رح میگفت وقتیکه بگوید شخصی این الفاظ مذکوره را یعنی من میدهم و میسپارم یا ادا میکنم بلفظ حال یعنی معلق بشرط نکند ضامن نمیشود و اگر آن الفاظ را معلق بشرط کرد مانند اینکه اگر ادا نکرد فلان شخص آنچه تراست بر او پس من ادا میکنم درین صورت ضامن میگردد آن شخص مذکور و نظیر این حکم در نذر اینست که کسی بگوید که من حج میکنم لازم نمیشود بروی چیزی و اگر بگوید که اگر داخل شدم درین سرای پس من حج میکنم لازم میشود بروی حج کردن قلت لك لو قال ضمنت لك ما عليه انا اقبضه وادفعه اليك يصير كفالة بالقبض التسليم (رد المحتار) و من میگویم که اگر گفت شخصی که ضامن هستم برای تو آن چیز را که ترا بر فلانست که من بگیرم آن چیز را و برسانم بتو میگردد آن شخص ضامن قبض کردن و سپردن آن مال دلو قال آنچه ترا بر فلانست من جو گویم فهذا كفالة بحكم العرف وكان ظهير الدين رحمه الله يفتي اند لا يكون كفالة ( فصول عمادي عالمگیری) و اگر گفت مردی آنچه ترا بر فلان است من جواب میگویم پس این گفته او ضامنی است بحکم عرف مردم و ظہیر الدین رحمہ اللہ تعالی فتوی میداد باینکه این گفته او ضا منی نیست اذا قال آنچه ترا بر فلانست من بدهم فهذا وعد لا كفالة ( عالمگيري)