Page 467

جلد سوم ۵۴ کتاب الکفاله وقتیکه بگوید شخصی انچه ترا بر فلانست من بدهم پس این گفته او وعده است نه ضامن شدن دکان مركز الاسلام على السعدي يقول اذا قال اگر من فلان را حاضر نتوانم کرد جان این مال برت ان هذا لا يكون كفالة (فصول عمادي) وركن اسلام علی سعدی رح میگفت وقتیکه بگوید شخصی که اگر فلان را حاضر نتوانم کرد جواب مال برمن به تحقیق که این گفته او ضامنی نمیشود و ذکر فی العدة لو قال پذیرفتم هذا ضمان صحیح و لو قال قبول کردم قد اختلف المتاخرون فيه قيل لا يكون كفالة وقيل ان اراد به الكفالة يكون كفالة دانم يتركيوز وهذا اختار النطوعي و ذکر شده است در کتاب عده اگر گفت مردی اینکه پذیرفتم این گفته او ضامنی صحیح است و اگر گفت قبول کردم اختلاف کرده اند علما متاخرین رحمهم الله تعالی در این قول ان بعضی گفته که این قولش ضامنی نمیشود و بعضی گفته که اگر اراده کرده بود بان ضامنی را آن ضامنی میشود و اگر اراده نکرده بود و عده میشود نه ضامنی لو قال هر چه ترابروی آید برمن لا یکون کفالة ولونا هر چه ترابر فلان نشیند فهو على لا يصح (فصول عمادي) اگر گفت شخصی هر چه ترا بروی آید برمن باشد این قول او نمیشود ضامنی و اگر گفت هر چه ترا بر فلان بنشیند پس آن بر منست صحیح نمیشو د ضامنی باین گفته او ولو قال پذیرفتم فلانرا که فردا بتو تسلیم کنم هذا كفالة مطلقة لان قوله پذیرفتم فلان را كفالة تامة وقوله فردا بتو تسليم كنم لم يدخل في الكفالة بخلاف قالوت كفلت بنفس فلان غدا هكذا ذكرهذ ه الجملة في العدة وعلى قياس هذه المسألة لو قال پذیرفتم تن فلان را که هرگاه طلبی بتو تسلیم کنم