Page 465

جلد سوم ۵۳ کتاب الكفالة اجناس الناطفی اذ قال لك عندي هذا الرجل او قال دعه الي فهذا كفالة ورايت في بعض المواضع ان لم أوا فك به غدا فعندي لك هذا المال فلم يواف به غدا لزمه المال هكذا في الذخيرة واما اذا قال هو لدي فينبغي ان يكون كفيلا لان قوله لدی بمنزلة قوله عندي كذا فى المحيط (عالمكيري) و مذکور است در کتاب اجناس ناطفی اینکه وقتیکه بگوید شخصی مردیگر را که تر است به نزد من این مرد یا گفت که بگذار او را بمن پس این گفته او ضامنی است و می ضامن میگردد و دیده ام در بعض جا یها که اگر گفت ضامن که اگر ندادم بتو این شخص با فردا پس به نزد من باشد ترا این مال و فر داند ادش آن مال لازم میشود برا و همچنین است در کتاب ذخیره و اما اگر کسی گفت که این شخص قیندار به نزد من باشد پس میشاید اینکه ضامن شود زیرا که در کلام عرب این قول او لدي مانند قول اوست که عِنْدِي همچنین مذکوست در کتاب محیط ذكر في كفالة الذخيرة من قال لغیرہ الدین الذی لك على فلان انا ادفعه اليك انا اسلمه اليك انا اقضيه لايصيرون مالم يتكلم بلفظ يدل على الالتزام نحو قوله كفلت وضمنت وعلي والي هكذا في فتاوى النسفي ومن قرا علي از وافيك به او على ان القاك به او ة الى (فصول عمادي) ذکر کرده است در باب کفاله از کتاب ذخیره اینکه کسی اگر گفت مردیگر را که آن دیتی که ترابرة فلانی من میدهم آن دین را بتو یا من میسپارم آن دین را بتو یا من ادا میکم آنرا ضامن نمیگردد تا اینکه نگوید لفظی را که دلالت کند بر لازم شدن بر نفس او ماندین قول او که کفیل شدم و ضامن شدم و برنست یعنی لازم باشد برمن و برمن با شین چینی ذکر شده است در کتاب فتاوای امام نسفی و از همین قبیله است که لازم میکند ضمانی