Page 117

جلد سوم ۱۱۰ کتاب الوکاله فائده وکیل اضافت عقد بدرهم موکل یا دراهم خود نماید جدائی رسول بلکه جدائی مرسل معتبر است زیرا که رسالت رسول در عقد بیع است نه قبض پس نقل میشود کلام او بمرسل و قبض رسول قبض غیر عقد کننده است پس صحیح نباشد الوكيل بالسلم اذا اضاف العقد الى دراهم الموكل كان العقد للموكل واذا اضاف الى دراهم نفسه كان العقد للوكيل وان اطلق العقد ولم يضف يعتبر نية الوكيل (قاضيخان) فان لم يحضره النية فان دفع دراهم نفسه فالعقد له وان دفع دراهم الامر فهو للامر فى قول ابي يوسف وان تكاذبا فى النية فقال الآمر نويته لى قال المامور نويت لنفسى فالطعام للمامور نقدا دراهم د را تفاقا عالیمگر وکیل سلم که چون قدر نسبت کرد عقد را بدرمهای موکل میتوان عقد مر موکل را و وقتی که نسبت عقد را بدرمهای خود کرد میشود آن عقد مر وکیل را و اگر مطلق عقد کرد یعنی نکرد نسبت بدرمها خود و نه بدرمهای موکل معتبر است نیت وکیل و اگر وکیل نیت نکرده بود نه برای خود و نه برای موکل پس اگر داده بود درمهای خود را پس عقد مر وکیل را است و اگر داده بود درمهای امر را پس عقد مر آمر را است در قول امام ابی یوسف رح و اگر در ونگو ساختند سر یکی دیگری رانیت پسر گفت آمرنیت کرده بودی برای من و گفت مامور که نیت کرده بودم برای خود پس طعام مرعان کسی را است که دار وکیل درمهای او را باتفاق الوكيل بالتسليم اذا قبض السلم ادون من فائده وکیل سلم که مر موشروط را قبض کند المشروط جاز ويكون ضامنا للموكل مثل المشروط كما لوابرا عن السلم عند ابى حنيفة ومحمد رحمهما الله تعالى وكذا لو وهب الوكيل السلم قبل القبض من المسلم اليه او اقاله السلم او احتال بالسلم على رجل او ابرا