Page 94

صحیفه ۹۱ وقایه بحریه ماه اپریل جلد دوم سیاهی کرده بود. در آن واحد مانند دیوانه گان سرسام شده بودم! نهایت يك کمی عقل بسرم آمده دیدم که جهت سر (پتروپاولو فسك) غرق شده میرود ، و سطح وابور لحظه بلحظه بر آب میشود. نعشها و جسدهای بیشماری که در هر هر طرف سطح وابور افتاده بودند آبهای دریا آنها را از رفته بدریا میبرد! در هر هر طرف آثار انقاض حیات وممات دیده میشد! یکی یکبار خواستم که از پل کو ماندان فرو آیم. چون بنزدیك زینه رسیدم يكدو د بسیار گرم و چسبناکی بر من هجوم کرده این آرزوی مرا منع نمود. آرزوی یگانه ام این بود که خود را بدنباله کشتی برسانم. بهزار مشکلات از زینه فرو آمدم. در میان دودها، وشعله ها و خرمن اعضای بشریه پیشرفتم؛ همه قوتم را جمع کرده برقله طوپ برآمدم و ازان جا خود را بدریا پرتاب کردم! فکر کردم که میباید برروی آب يك مدتی بسیار باید شناوری کنم. تا خود را از گرداب عظیم و تلاطمی که در اثنای غرق کشتی در دریا محصول آمده است وارهانم. این فکر عقلم را بدهشت میانداخت! تضییق وفشار آب تا وقتی که شقیقه هایم را بدرجه کفیدن رسانید در زیر آب بو دم بعد ازان برروی آب برآمده بجگرم هوای تازه داخل گردید! تا آنکه بختم یاری کرده يك تخته پاره از انقاض کشتی بدستم آمد. برای دیدن کشتی (پتروپاولو فسك) به اطراف خود نظر انداختم تا آنکه نظر وداعیه آخرین باشد. اما بجز دریای ساکن و ملایم دیگر هیچ چیزی ندیدم. بلی ، برروی دریا بجز یکچند پاره چوبی ، و یکچند انسانی که برای تخلیص نفس خود کوشش میکردند دگر هیچ اثر و علامتی که دلالت برین فلاکت عظما کند موجود نبود!! نمیدانم که ازین میان چقدر زمان گذشته بود بعد ازان آموختم که در مابین اشتعال وغرق يك دقيقه و چهل ثانیه گذشته بود.» مامور اشارت و مخابره سفینه زرهپوش (پتروپاولو فسك) (بوقحوف) نام شخصی که از جمله رهایی یافته گانست نیز بدینصورت حکایه حال کرده است: