Page 45

صحیفه ٤٢ محاربهٔ روس و ژاپان جلد اول وتربیه چیزی ست که انسانها بواسطه آن، اکتساب ثروت و سامان میکند و بآن واسطه اسباب و وسایل خدمات فایده مند ملت و وطن خود را میآموزد. در میان صنوف عالیه نیز تدریسات عتیقه موافق مطلوب نبود. اکثر چیزهای که نوشته میشد. منحصر بر اشعار بیفایده و مدحیه های بیلزو می بود که ناز مانهای بسیار و قتهای خیلی قیمت دار در انراه صرف میگردید. هیچکس بآموختن چیزهای که به نفس خود او ویا دولت وملت او فایده برساند شوق و هوس نمیکردند. بعد ازین یگانه امید ما اینست که نعمت معارف تنها بر یکچند نفر منحصر نماند بلکه تمام افراد اهالی ازان حصه دار استفاده بشوند و در هيچيك دهى يك عايله ودرميان هيچيك عايله يكفرد جاهلی باقی نماند.» تحصیل ابتدائی امروزه روز درژاپونیا برای اطفال از شش سالگی تا چهارده سالگی امریست مجبوری. هرگاه اسباب مشروعه نباشد يك پسر اگر زیاده از پنجروز در مکتب ناموجود گردد برای ولئی او يك اخطار نامه فرستاده میشود و اگر لازم آمد که باز اخطار نامه نوشته شود مسئله را بمدير بلدیه اخبار مینمایند. مدیر بلدیه مأذون وصلاحیت دار است که ولئی پسر را تشویقات و اخطارات لازمه اجرا نماید حتی اوامر شدیده نیز بدهد. حداعظم ایام تعطیلیه در يك سال نود روز است. تدریسات ابتدائیه از سنه (١٨٨٦) یکی (عادی) ودیگری (عالی) میباشدکه رسماً بهمین دو درجه تقسیم شده است ومدت تحصیل در هريكي عبارت از چهار چهار سال است. در هر شهر اطفالیکه بسن تحصیل واصل شوند بغیر از معذرت مشروعه جبراً بمکتب ادخال می شوند و در هر شهر بمقدار اطفال آن شهر مکاتب ابتدائیه موجود است. نظر باستاتیستیق که در سنهٔ (١٨٩٩) نشر شده بود درجهٔ تحصیل