Page 95

۶۲ گلشن رویت بهار و نرگس مستت عاشق بیچاره در شور و فغان چون بلبلست از محبت سوختم چون شمع از سر تا قدم از بتان مهر و وفا جستن خیال باطلست سرکشید و بسته زنجیر زلف مهوشان داغ عشقش تا قیامت نقش بر لوح دلست از فراقش گشته قوتم روز و شب خون جگر میوصالش کل کل شبرنگ همچون زهر قاتلست ایکه میگویند بخوبان دل مبند ای عاقلان زندگانی در جهان بی یار کردن مشکلست از عشق تو بیقرارم ای دوست کز خویش خبر ندارم ای دوست از زخم فراق و باد هجر دیریست که در خمارم ای دوست چشمم دو چهار شد بروت اندره قطارام ای دوست در دین بجای اشک سردم خوناب جگر ببارم ای دوست بودم گل باغ عشق لیکن اندر نظر تو خارم ای دوست گر دست دهد مرا وصالت غم هیچ دگر ندارم ای دوست افشان برخم معطر روح زان طره مشکبارم ای دوست عقل و خرد م ز سر برون شد چون دور از ان نگارم ای دوست پروانه صفت بشمع رویت امید که جان سپارم ای دوست بنام مرد [؟]