Page 96

گر بر سر مو شود زبانم اوصاف ترا شمارم ای دوست عایشه ملول فعل خویش است از لطف تو شرمسارم ای دوست صبحدم از گلشن و تو کلیدن خوشست چون حنا رخ بر کف پایتو مالیدن خوشست از جفای خار هجرانت چو بلبل دایما در گلستان وصالت زار نالیدن خوشست صحن بستان با پی سر و بشرو ای روان گلرخا از خنده بر بار خندیدن خوشست تا بود عمر گرامی سال ماه و روز شب طاق ابروی ترا چون ماه نو دیدن خوشست همز دست ساقی گلچهره خورشید خذ باده گلرنگ بسیار نوشیدن خوشست زار و بیمارم ز هجرت جان بلب آمد مرا ای بت نامهربان بیمار پرسیدن خوشست همچو مرغ نیم بسمل مانده ام در دام تو ای ستمگر از خدای خویش ترسیدن خوشست چونکه دورم از رخت دایم چوا بر نو بهار خون دل از فرقت ای دیده باریدن خوشست عایشه را لب شکایت بند صبوری پیشه کن چون بدامان قناعت پای پیچیدن خوشست ای دوست از حکایت هجران چگویمت از نتظار دیده گریان چگویمت سر تا قدم چو شمع شدم محو در فراق از شعلهای سینه بریان چگویمت