Page 94

۶۱ نگار نازنینم سبزه رنگست لبش لعل و دهانش غنچه تنگست دو ترک مست خونریزش پر آشوب خمار نرگسش از افیون و بنگست قدش سرو ریاض کامرانی کمان ابرو و مژگانش خدنگست تنظیم عذارش ماشاالله که رشک صورت چین و فرنگست ز مک نظاره حسن و جمالش اگر سلطان بود آندم ملنگست چو شد شهباز عشق او به پرواز گرفته طایر قلبم به چنگست بدیدم چونکه گلزار رخش را مرا از خلد رضوان عار و ننگست پریشان روزگارم همچو زلفش بسودایش فهیم و عقل دنگست عجایب شیشه خوی پریجانه گهی در صلح آید گه بجنگست مرا آئینه بخت نگون سار گرفته از جفای چرخ زنگست چو قمری طوق برگردن ز الفت مرا نظاره آن شوخ شنگست بیازم نقد جانرا در ره او که صید غمزه اش شیر و پلنگست ببحر عشق چون گشتم شناور نه بیم جان نه بی خوف نهنگست خرد در کوی وصفش کی برد راه بفکرش دست کوته پای لنگست چو شمع عاش را سر تا قدم سوز دل بی رحم او دانم ز سنگست