Page 48

۱۵ عایشه است عا کوقی سرشامحم دعوت بر تو مجر بار مبارکبادا از فراقت سینه بر یانم نمیدانم چرا روز و شب چون ابر گریانم نمیدانم چرا عمر خضر وجاه اسکندر نخواهم بی رخت گرد بد تخت سلیمانم نمیدانم چرا می کنی قصد هلاکم هر زمان ای بی جفا عمر و جاهت را ثنا خوانم نمیدانم چرا بیوفائی از تو و از من محبت دمبدم از تو جور و من با حسانم نمیدانم چرا زخم ناسور از تو دارم جگر ای سنگدل درد خود را ترک درمانم نمیدانم چرا چشم خود را پیش پایت افگنم خواهم ترا هم بجای دین نشانم نمیدانم چرا من نمیدانم چه بود سر سرنوشت اید سر چون سر زلفت پریشانم نمیدانم چرا عایشه اوقات در اصرف کردی خطام ہم زفعل خود پشیمانم نمیدانم چرا ای خرزرابی رخت کل خوش نمی آید مرا بیوای کل صوت بلبل خوش نمی آید مرا جو تو رفتی از برم عالم حونا رست در نظر باغ و بستانهای کابل خوش نمی آید مرا چونکه دور از زلف مشکین قوام مشهرون نفحه ریحان و سنبل خوش نمی آید مرا همچو مجنون سر زنم اندر بیابان فرق بیخودم دیوانه عاقل خوش نمی آید مرا