Page 279

۲۴۶ چو حسن خداداد ترا حد بیان نیست عایشه بود بندت ایخسرو والا ایدل از دست جفایکه بجان امد همچو بلبل زغم گل بفغان آمد دین و دل باخته مجنون بکدامین کز پی ناظرہ حسن تبان آمد میخرامی بچمن غنچه عذارا چو طارس که از باغ جنان آمد دی شنیدم که بد لبر مه شب میخورد پیش چشمت که بخاطر نگران امد ایکه از کوچه عشاق نهان میکند ماشاء الله بچسان حشمت و شان آمد غم دنیای دنی حیف بود باد کرد چند روزی بتماشای جهان آمد عایشه بسمل بیداد جفای تو شد زانکه هر مو بتنت تیغ زبان آمد ایتبہار حسن ندانم چه بودہ ارام و ہوش و صبر و قرار مبر عقل و کمال و فهم خر دانسر پری چون پرتوی زعارف زیبا نمو بر دور خور ز سنبل تر چتر بسته یا خط بگرد مه مگر از مشک سود ای عنصر لطیف ندانم چکاره حور و پری و انس و ملک هم تو ؟ در قاف قیروان دین حسین بصر بر سروران دہر سرا سر ستودہ درخا