Page 280

۲۴۷ حاتم کمینه بنده خاک در شماده ای معدن عطا سخا از تو آبرود هر مو اگر لسان شودم بر تن ضعیف وصفت چسان کنم که ز وصفت فزود عایشه را ز لطف بخوانی بعیدیت عرضش اگر بسمع رضایت شنوده شیرین صنمی ز دور دیدم چوما، هوش و خردم ربوده از رنگ کجائی در جلوه چو طاؤس گلستان ارم خورشید رخی ماه وشی گیج کلهی مژگان چو خدنگ ابرویش همچو کمان قتال بیک شیوه چشم سپهی قدش بتمثال سرو باغ رضوان خوبان جهان در نظرش سگ گهی انس و ملک است مسخر لعل لبش شاه همه دلبران و تبسم سیهی عایشه چرا تو بیقراری شب و روز در سایه زلف اوست آرام گهی ای زهره جبین شمع شبستان که بودی بردی دل من پسته خندان که بودی من بی تو دمی صبر و قراری نتوانم شیرین سخنا بلبل خوشخوان که بودی خون شد جگر از حسرت آنعارض گلگون دیشب همه شب ساحت و ریحان که بودی سر حلقه خوبان جهانی بعبارت صاحب کرما منبع احسان که بودی