Page 278

۲۴۵ بفرقم سایه افکن ای همایون ترا هرچند بلند است اشیاناً مرا چرخ فلک سرگشته دار دریغا داد از دست تاً نگوهر زال گیتی را بکسرا همه کارش فسونست و فساً چه خوش گفت این سخن پیر خرد بود مرخوی بد را صد بهاً بدینادل نه بند د هیچ عاقل که در وی نیست جای جان و داً به بحر عشق نبود عارف واقف فتاد اندر محیط بیکرانه ای شیوه شیرین تو دل برد علالا احسنت زهی حسن تبارک و تعالی در گلشن فردوس گلی نیست چو رو در باغ جهان نیست چنین سرش بالا عقل و خرد و هوش ببر دست بیکبار سرتا بتقدم عشوه و ناز تو غزلانا در حقه لعل تو که پر آب حیاتست نوشیده چوخضر از دهنت راز لالا شمشاد خرامان صنم لاله عذارا سرویست نه بستان بهشت این قد و بالا صراف فلک چشم خرد هیچ ندید اندر صدف دهر چنین لؤلؤی لالا مجنون صفت از خودخبری هیچ ندارم بیخود شدم از شیوه شیرین تو لیلا زنیست معطر چمن سنبل و ریحان آرد چو نسیم از سرکوییت شمالا