Page 221

۱۴۱ شمع رخسار ترا عایشه پروانه بود جانفدای تو پریزاد کنم یا نکنم غایب است چون از نظر پروانه ام از فراقش روز و شب دیوانه ام در سرم سودای عشقش جا گرفت گز وجود خویشتن بیگانه ام روز را هرگز نمیدانم ز شب از شراب عشق او مستانه ام خانهٔ عیشم خراب آباد گشت میکونت عاقبت غمخانه ام هیچ آبادی نمی بینم بپدیر عالمی شد در نظر ویرانه ام طاقتم طاقست ز فرط اشتیاق شمع وصل دوست را پروانه ام بر ندارم دل ز مهر آن نگار گر چولیلی فاش شد افسانه ام تا شدم هم بستر غمهای او گاه مجنون و گهی فرزانه ام دام و دانه زلف و خال او مراست مبتلا شد دل بدام و دانه ام خانهٔ دل گشته ویران از غمش شد سکونت عاقبت غمخانه ام عایشه درمان ندارد درد تو هم رضای حق بود شکرانه ام تو قادر خدائی و ما بنده ایم باحسان و لطفت تو شرمنده ایم