Page 222

١٨٩ بشکر تو هر مو زبان گر شود اداکی توان کرد تا زنده ایم با حوال خود زار باید گریست ز بیماری خویش در خنده ایم نداریم جز معصیت حاصلی مسلمان چوهستیم فرخنده ایم وجود ضعیف بهر در لطیف ببحر عطای تو افگنده ایم توکل بنام تو کرد عالیٹ بجز تو دل از جمله بر کنده ایم حمد لله فصل حق شد یاورم دولت واقبال گشتند چاکرم از دمان در فشان دلبرام مژده آور و مبارک طایرم از عنایت دایما ممدود باد سایه الطاف او اندر سرم گلعذاری گلرخی حوری لقا گر نخواهد جان شیرین حاضرم بیوصالش من نخواهم ارغوان عمر نوح و طالع اسکندرم چون سمندر مسکنم در آتش است هر جهت کز دوست آید صابرم عالیث را فخر سر ساید بفرش سگ کوی شاہ عبدالقادرم خیز در صحن چمن سیر گل احمر سنیم یا د بوی مصطفی و عارض حیدر سنیم