Page 177

۱۴۴ تا بکی دست حنادر خون دلها میکنی از خدای خویشتن ای بیروت شرم دار قصد جانها میکند تیغ جفایت هرزمان داد مظلومان خدا خواهد گرفت ای سنگدل خاک گشتم در رهش از گوشه چشمی بمن یکنظر هرگز نکرد آن خسرو گردون وقار گلغدارا کلر خا شکر لباشیرین کلام چون تو عاشق کش ندیدم در بین لیل و نهار عشق و عقلت مختلف هرگز نمیکنجد بهیم عشق باز لیست عقل انجا نمی آید بکار سوختم در نار هجرت ای بت نامهربان همچو شمع از فرق تا پا میگدازم زار زار بیش ازین هجر بروستم جانمارد و ابر ما مدار اسخندرا ز دود آه سینه مای پازنهار داستان عشق شور انگیز ما را نیست حد اشکبارم از فراقت همچو ابر نو بهار عایشه اندوه هجرت را نه حد ترشاست حسر تا ماندی الی یوم القیامت سوگوار همی رویم ازین دار بی مدار آخر چو مست می که ز هم پیش رود خمار آخر لطافتی که درین بوستان همیدیدم خزان رسید و گذشت موسم بهار آخر چه ناله ها که زداز هجر وصل گل دو روز برفت بلبل بیدل زمرغزار آخر نظر بشیوه شیرین یار میکردم ربود از دل من طاقت و قرار آخر سحر بوی گلستان شدم بطرف چمن گرفت دامنم از رشک سرخ و خار آخر اداری