Page 176

۱۳۲ ساغر مینونش از دست پریرخ در چمن کام دل میخواز لعل شکر فشان غم مخور پنجروزی در ریاض خرمی سرسبز باش در کنارت چون بود سرو خرامان غم مخور با پری پیکر نشین تا لذتی حاصل کنی از گلستان وصالش گل بدامان غم مخور صبر کن گر عقدهٔ افتاده در کار هیچ رخ زانکه ایزد میکند هر مشکل آسان غم مخور گر بحال فرقت و اندوه هجر و اضطراب هم بیارد بر تو همچون ابر نیسان غم مخور جرمت هر چندی نمیگنجد بمیزان عمل شادمان باش ای محب چار یاران غم مخور از بلیات زمان و گردش ایام دهر عون میخوا ز دعای صبح خیزان غم مخور باطن و ظاهر خفی و آشکارا در امور هر چه پیش آید ترا پیدا و پنهان غم مخور ذات پاک او کریم و هم رحیمست و غفور گرترا از حد فزونست جرم و عصیان غم مخور بوی ریحان میوزد از بوستان صلوات از شعاع عارضش روشن سودهای بار انکه از خون مردن عاشق ندارد هیچ باک آفرین بر شیوهٔ شیرین و چشم پرخمار هر که دید آنصورت زیبا ز خود بیگا نه شد زانکه در عالم نمی بینم کسی را هوشیار کلبه ما را منور کن بتشریف قدوم چون سلیمان داشت بر موری نظر شهیار صحن بستان ست و مرغان عندلیبان درخروش ختم می آمد بجوش و ساقیان در انتظار