Page 147

۱۱۴ از انروزی که آدم بشرید ترا بر مسند عزت گزیدند بسودا بتو دادم نقد جانرا برویت خوی ز شرم آن بخط جان لبت با مرده جان بخشد بازان مرا شد روز روشن چون شب تار سرورعش شد بر نیک بختان بر ادراک فهیم و عقل و دانش ز نور پاک آن ختم نبوت مرا با عشقت همدم خریدند مرا هم تبری غم بشریدند چو چرخ پر ز ماتم بشریدند بروی گل چو شبنم بشریدند چو عیسے ابن مریم بشریدند چو گیسوهای ادهم آفریدند برای محترم آفریدند محبت را مقدم بشریدند بنای هر دو عالم بشریدند اسم فزونت عالیشہ لطیفے کہ محرم را چو محرم بشریدند صنما عمر گرامی بچیان میگذرد باغ و بستان جهانرا چو خزان در عقب است مرد لا یعقل و ارباب خرد شیخ کبار صاحب تاج و ردا مرد و زن خرد و بزرگ آفتابیست که در پرده نهان میگذرد باغبان نعره زنان جامه دران میگذرد زشت و زیبا زگران تا بگران میگذرد کافر و مسلم و صاحب نظران میگذرد