Page 144

آن سمنبر قبله گاه بیدلان ستمند سجده گاهم طاق ابرو تحت پیشانی بود باج گیرد گلشن رویش زبستان ارم گرد مه از سنبل تر خط ریحانی بود کاکل عنبر سرشتش چون پریشان کرده طالع شوریده ام اندر پریشانی بود شرح اوصافش نمی گنجد بلوح روزگار مرهم دلهای ریش و رحمت جانی بود تا بگردون مباد شمس حسنش از زوال حسن روز افزون او در حفظ یزدانی بود یک نصیحت بشنو از پیر خردمند ایجوان فصل گل بی باده بودن کار نادانی بود تا توانی یکزمان بی می مباش ای ارجمند زانکه برخوان فلک یک چند مهمانی بود چون خرامی در چمن با مهوشان گلعذار حور رضوان مر ترا فی الفور ارزانی بود ساقیا برخیز در ده باده چون ارغوان مغتنم دان عیش را آخر جهان فانی بود شد گلستان روح پرور ساغر عشرت بیار خسرو محجوب ساقی آصف ثانی بود باده خوردن با محبان در ریاض خرمی رفعتش برتر ز تاج و تخت سلطانی بود صوت بلبل ناله قمری خروش عندلیب جوش گل در بوستان ایام خوشخوانی بود آن پری پیکر که رخ پنهان کند زیر نقاب غمزه و ناز و ادایش مهلک جانی بود نیست گیتی جای آسایش سرای غم بود امتحانش بهر اسماعیل قربانی بود بر درت افتاده چون خاکم نظر کن از کرم لطف و احسان و کرم الطاف خاقانی بود