Page 143

۱۱۰ ترا شمع ومرا پروانه كردند مزيدت با داين حسن خداداد وجودم سوختى در نار هجران چو خاكستر مرا دادى تو بر باد ندارم طاقت روز جدائی هزاران جان فدايت باد شمشاد نميدانم ازين چيست مقصود كه دلها را بدام آری چو صياد زكوتم ده كه مسكين وفقيرم هميشه خانه خيرست آباد ندانم از قضاى آسمانی چسان عائشه در دام تو افتاد هر كه او مست از شراب جام عرفانى بود ساقى كوثر مدامش همدم جانى بود در محيط عشق افتادم نمى يابم كنار در بدست آوردن اين بحر طولانى بود روز اول من چو دادم دل بمهر مهوشان گفتم اين سوداى من محض پشيمانى بود لاله سان از هجر وصل گلعذار لب شكر بر دل مجروح ريشم داغ پنهانى بود لشكر حسنش گرفته عالمی را سر بسر حكم عالمگير آن سلطان سليمانى بود شهسوار عرصه ميدان ملك دلبرى اختر برج سعادت ظل سبحانى بود مهر و مه آئينه دار حسن آن رشك پرى پرتو رخسار شمع صبح نورانی بود چشمه لعل لبش آب حيات جاودان قوت جان خسته زان ياقوت رمانى بود ان نعم