Page 113

۸۰ دل برده زین عارض زیبای پری بیخود شدم از دست ادای پری نبود چو رخش تازه گلی در چمن دی شد سرو خجل از قد و بالای پری مسرورم و مغرور که بشکفته عجاب در باغ دلم نرگس شهلای پری مرغ دلم افتاده بدام سر زلفش بسمل شدم از تیغ جفاهای پری هر لحظه پریشان کندم کاکل مشکین عمرم همه بگذشت بتمنای پری گر دست دهد آن شه رقم سعادت مالم رخ خود را بکف پای پری هم باطن و هم ظاهر و مخفی و هویدا در سر بودم مایه سودای پری هرچند که کنم وصف با وصاف نگنجه سرتا بقم قامت رعنای پری اندر طلب وصل تو عالیث شب و روز مجنون صفت ست ناله و شیدای پری دل برده زمن نرگس فتان پری از جان شده ام بنده فرمان پری خون شد جگر از حسرت آنشیوه شیرین کز غمزه زند ناوک مژگان پری فرح دل و جان باشد فرخنده زمانی یک جرعه ازان چاه زنخدان پری گر دست دهد خرمی ساعتی میشوم یک بوسه ازان لعل بدخشان پری افتاده بدام سر زلف تو هزاران چون عالیث در محنت حیران پری التماس