Page 114

۸۱ افسوس که بی وصل تو عمرم بسر آمد جان بر لبم از حسرت ای لب شکر آمد در گلشن چشم نبود جز گل رویت در باغ دلم سرو قدت جلوه گر آمد پروانه صفت شمع رخت بال و پرم سوخت در مجلس خوبان چو تو رشک قمر آمد از فرقت و هجران تو ای مونس جانم از دیده سرشکم همه خون جگر آمد در باغ چو رفتم تماشای گلستان گل بی رخ تو خار مرا در نظر آمد خورشید جهانتاب ز رخ پرده فگند فریاد ز احباب ز اغیار برآمد قربان کنم جان و دل خویش دمادم گر بشنوم این مژده که شیرین پسر آمد نومید شدن از کرم دوست بعید است الهام دعایش بوقت سحر آمد دیوانه برو که مست آمد وان مست می الست آمد گلزار رخش بهار رضوان شکر لب می پرست آمد آن رشک بتان خطه چین اسباب طرب بدست آمد این مژده نسیم صبح آورد کان صفدر صف شکن بدست آمد افروخته رخ چو ماه کنعان صنعان کش بت پرست آمد چون خامه قضا نوشت از آنرو هر چیز که رفت پست آمد