Page 112

۷۹ بنوش در قدح لطف باده عرفان فزون ز حد و عدس نیل انتمای قدح زبان خامه مقاصد شود ز اوصافش که مهر و ماه ندارند انجلامی قدح اگرچه هر سر مو بر بدن زبان گردد بشرح خامه توان کی کند شنای قدح مرا که طینت روز ازل سرشته اوست تراب تربت من گشته آشنای قدح هزار جان گرامی نبی کر عایشه فدای آن ید پاکی که کرد بنای قدح نفس اماره ما را بصلاح آور از فضل و کرم یا فتاح جز تو مامول نداریم بکس فیض تو قوت جان ارواح عاجز و مضطرب و حیرانم شام هجران مرا کن تو صباح قفل بسته بکشا از کارم لطف و انعام تو باشد مفتاح راه گم کرده ام اندر شب داج جمله را فضل تو باشد مصباح گرچه افتاده بگرداب غمم شیوه فضل و عطای تو نجاح حاصلی نیست مرا کیسه تهی نه صلاحم نه حرام و نه مباح عایشه منتظر احسانست غیر مامول تو اش نیست فلاح