Page 71

٦٦ ما و یاریم بگلشن بتماشاهر دو داغ شوای گل و وی بلبل شیدا هر دو یک نی بان شب نی قلم دولب لعل نگار نیست زانز و بدلم صبر و شکیبا هر دو هند و خال سیه تا دل دینم بربود گشت زنار مز الف سمن سا هر دو شوخ من زلف دو تا چون برخ انداز افگند رفت عقل و خرد م یک سره از جا هر دو چو یوسف من سر بازار شت زهره شد مشتری و مهر بودا هر دو با گلگشت چمن یار خرامید بناز سرو گل رفت چو دیوانه بصحرا هر دو همچو شمعم همه شب تا سحر از دوری یار رحمت اشک شده با آه هویدا هر دو گلگشت باغ کردیم دی ما و یار هر دو گردید قمری و سر و بی اعتبار هر دو بر داشت برقع از رو تا آنصنم ز شوخی رفت از کف مد مه صبر و قرار هر دو گرم اختلاط شد یار با من چو در گلستان شد غرق بحر خجلت گل با هزار هر دو تا زلف مشک بورا چین چین فگند از تاب شد سنبل و ریاحین زار و نزار هر دو در راه عشق بر من دین و دلی نماند از دین و دل چه پرسی بر دار بکار هر دو از