Page 644

جلد اول کتاب دب العاصی کند آن مقدار را که گرفته بود برای قوت خود و عیال خود و اندازه کرده نشد و بہت قوت و هیچزی معلوم از جهت اختلاف احوال مردم پس نگاه دارد دلیل ہر کس انقدر قوت خود را که بسند گی کند مراو را تا زمانی که برای او چیزی جدید موجود شود و قید الطحاوی رح بالتنجیز لانه لوكان معلقا بالشرط نحو قوله مالی صدقة في المساكين ان فعلت كذا دخل المال القائم عند اليمين والحادث بعده (بحر رائق) و همین قول را طحاوی رحمة الله علیه مقید گردانیده است باینکه قول او منجز در حال باشد یعنی معلق بشرط بنا شد زیرا که اگر همین قول او معلق بشرط باشد مانند این قول او که مال من صدقه باشد در وجه مساکین اگر چنین کردم داخل میشود در این قول او آن الیکه قایم و موجود است وقت سوگند نمودن او و آن مالیکه پیدا شود بعد از سوگند نمودن او وقيد بقوله فهو صدقة لانه لو قال لله على ان اهدى جميع مالى ان فعلت كذا او جميع ملكي فانه يدخل فيه جميع ما يملكه وقت الحلف بالاجماع فيجب ان يمسك ذلك كله لانه رقوته فاذا استفاد شيئا اخر تصدق بمثله كذا ذكر الاسبيجابي رحمه الله (بحر) و مقید کرد مصنف رحم باین قول خود که فهو صدقه زیرا که اگر گفت که مر خدا یرا بر من لازم است که تمامی مال خود را هدیه کنم اگر من چنین کردم یا تمامی ملک خود را هدیه کنم اگر چنین کردم پس در سینکه داخل میشود در این قول او تمامی آن چیزی که مالک آن باشد در وقت سوگند نمودن خود با تفاق علماء جمعاً رتبعا پس وجب میشود که هدیه کند تمامی مال خود را مگر اندازه قوت خود را پس و قتی که بیابد چیز های دیگر را صدقه کند مانند آن مقدار را که جهت قوت خود گرفته بود و همچنین ذکر کرده است این حکم را امام اسپیجابی رحمه الله عليه وفي جيل الولولجية من آخرها رجل قال ان فعلت كذا