Page 452

جلد اول ۴۴۲ کتاب ادب القاضی او اقرار کرد بنکاح و شوهر دعوی نکرده بود دخول خود را بآن زن پس قاضی امر کند آن شوهر را با دادن مهر دختر برای آن مدعی و شرط نیست حاضر کردن آن دختر واذا مات الرجل وترك اشیاء يمكن نقلها وعليه دين مستغرق لتركته وليس له وارث ولا وصی فالقاضی ينصب له وصيا ليبيع تركته ولا يشترط احضار التركة لنصب الوصى وهل يشترط احضارها لاثبات التركة فقد قيل يشترط وقيل لا يشترط واذا قامت البيئة على افلاس المحبوس لا يشترط لسماعها حضرة رب الدين ولكن ان كان رب الدين حاضر ا او وكيله فالقاضی یطلقه بحضرته وان لم يكن احدها حاضر افالقاضي يطلقه بكفيل (عالمگیری) و وقتی که مردی مرد و گذاشت چیزها را که ممکن بود نقل کردن بردن آن از جائی بجایی و حال اینکه بران مرده دینی بود که فراگیرنده بود مترو که او را یعنی دین او از متروکه او زیاده بود یا برابر او و نبود مرآن مرده را وارثی و نه وصیی پس قاضی مقرر کند برای او وصی تا بفروشد آن وصی متروکه او را و نظر نیست حاضر کردن متروکه جهت مقرر کردن وصی آیا شرط است حاضر کردن متروکه برای اثبات آن متروکه یا نه پس گفته اند بعضی که م هم اند که شرط است و بعضی گفته اند که شرط نیست او وقتی که گذشتند شاهدان مفلس بودن بندی شرط نیست برای شنیدن این گواهی حاضر بودن صاحب دین ولیکن اگر صاب دین یا وکیلش حاضر بود پس قاضی رها کند آن بندی را بحضور او اگر یکی از ایشان حاضر نبود پس قاضی رها کند آن بندی را با ضامن گرفتن از و ولو ادعی رجل شيئا على الصغير المجر وعليه وله وصی حاضر لا يشترط حضرة الصغير هكذا ذكر شيخ الاسلام في شرح كتاب القسمة وله تفصيل بین ما اذا كان المدعى بددينا اوعينا العالمگیر اگر دعوی کرد مردی چیزی را بر صغیری که منع شده بود از تصرفات و حال اینکه بر آن صغیر را وصی حاضر بود شرط نیست حاضر بودن آن صغیر همچنین ذکر کرده است شیخ الاسلام و شرح کتاب قسمت دفر کرده ام شیخ اسلام بن اینک دعوی بن ای دعوی ال و دا لتی از کان برایان فایده مرده وارث و وصی نداشته و ترکیش مستغرق بدین بود قاضی وصی مقرر کند فایده وصی کودک مجور که حاضر شادم در دعوی حضور او شرط نیست