Page 453

جلد اول ۴۳۴ کتاب ادب القاضی بمباشرة هذا الوصي لا يشترط احضار الصغير وان وجب لا بمباشرته كضمان الاستهلاك ونحوه يشترط حضرة الصبى (فصول عمادی) وفى اداب القاضى للخصاف رح اذا وقع الدعوى على الصبى المحجور ان لم يكن للمدعى بينة لا يكون له احضار الصغير وانكارا لایک بينة والمدعى يدعى الاستهلاك فله حق احضاره ولكن يحضر معه ابوه او وصيه حتى اذا لزم الصبى شئى يؤدى عنه ابوه من ماله ماذا لم يكن للصبى وصى وطلب المدعى من القاضى ان ينصب عنه وصيا اجابه القاضى الى ذلك ويشترط حضرة الصغير عند نصب الوصى للاشارة اليه وهذا اقرب الى الصواب واشبه بالفقه كذا في المحيط (عالمكيرى) و ذکر کرده است امام ناطفی که وقتی که دین وجب شده باشد بمباشرت و فعل همین وصی شرط نیست حاضر کردن صغیر واگر واجب شده بود نه بمباشرت وصی بلکه واجب شده بود بمباشرت و فعل صغیر چنانکه تاوان تلف کردن چیزی و مانند آن درینصورت شرط است حاضر بودن صغیر و در کتاب ادب القاضی تصنیف خصاف رح ذکر کرده است که وقتی که دعوی واقع شود بر کودکی که منع شده است از تصرفات اگر مدعی را شاهدان نبود نیست مرا اور احق حاضر کردن آن کودک و اگر مدعی را شاهدان بود و مدعی دعوی میکرد راه هلاک کردانی مالی را پس اور احق حاضر کردن آن کودک است لیکن حاضر شود با او پدر و یا وصی اوتا اگر لازم شد بر آن کودک چیزی ادا کند از طرف او پدر او از مال او و اگر آن کودک را وصی نبود و مدعی خواست از قاضی تایکه مران وصی از طرف آن کودک قبول کند قاضی آن خواستن مدعی او وصی بنیاد کند برای آن کودک شرط کرده شد است جاره بودن کودک وقت مقرر کردن وصی از جهت اشارت کردن بسوی او و انیقول نزدیکترت بحق و مناسب ترست بدليل والصحيح انه لا يشترط حضرة الاطفال الرضع عند الدعاوى هكذا ذكر في المحيط (فصول عماد و حکم صحیح این است که بدرستی که شرط نیست حاضر کردن طفلان شیر خوار ان وقت بترجمه