Page 414

جلد اول ۲۰۵ کتاب ادب القاضی مراو را محمد که ای محمد کنیزکیه در دست عبدالله ست کنیز من بود که فروخته بودم آنرا بتو بهزار درهم بپرد ابوم آنرا بتو لیکن عبد الله بتعدی غصب کرده آنرا از تو و محمد دست گوی گردانید او را در تمامی گفته او و عبد الله از همه آن منکر شد و میگفت که همین کنیز کنیز من است پس قواح مقید درباره کنیز قول بمحمد است و قاضی حکم کند بهای آن کنیز برای ابراهیم بر محمد زیرا که آن هر دو دست گوی گردانیده اند یکی دیگر خود را در فروختن و سپردن و با هم یکدست گوی داشتن ایشان حجب ست در حق خود ایشان فلو ستحق لامة تلق في يد عبد الله بعدها اخذا بو ليهم الثمن عن محمد فاراد محمد ان يرجع بالثمن على ابراهيم وقال الجارية التي اشتريتها منك ورد عليها الاستحقاق لا يلتفت إلى ذلك لان القضاء بالاستحقاق على عبد الله اقتصر على عبد الله ولم يتعد الى محمد (عالمگیری) پس اگر کسی باستحقاق بر آن کنیز را که در دست عبد الله بود بعد از رفتن ابراهیم بها را از محمد پس محمد اراده کرد که رجوع کند بهای آن بر ابراهیم و گفت که آن کنیزیکه خریده بودم او از تو بر او استحقاق وارد گردید قاضی التفات نکند بسوی آن زیرا که حکم باستحقاق بر عبد الله کا پر یگر و براو تجاوز نمیکند بسوی محمد و الاصل ان القضاء بالملك المطلق عا ذليد يكون قضاء عاذى اليدية من تلقى ذواليد الملك من جهته ولا يكون قضاء على الناس كافة وذواليد وهو عبد الله لا يدعي تلقى الملك من جهة محمد فلم يصر محمد مقضياً عليه بالقضاء على عبد الله وما يصبر محمد مقضيات لا يرجع بالثمن على ابراهيم والدليل على ان محمد الم يصر مقضيا عليه فى هذه الصورة ان محمد الولقا مبيعة تستحق أن الجارية جاريته اشتراها من ابراهيم وهو يملكها قبلت بيئته ولو صار مقضي له لم اقبلت ال در قاعده کلمه نیست که حکم قاضی بلک طلاق برد والی حکم میشود بزان و لید بون کسک سید با اتمی ذوالید ملک از طرف او این حکم قاضی حکم نمیشود بر تمامی مردم و در صورت ذاتی که عبد الله است دعوی نمیکرد رسیدن ملک از طرف محمد پس محمد نگردید دست حکم کرده شده بر او بان حکم قاضی که عبد الله کرده است و تاز مانیکه