Page 397

جلد اول ۳۸۸ کتاب القاضی في عتق الامة لان المرأة والجارية لو حضرتا وكذبتا الشهود لا يلتفت الى قولهما (فصول عمادى) ومن لا يلتفت الى تكذيبه الشهود لا يبالى حضر ولم يحضر (جامع الفصولين) وقتیکه گواهی میدهند دو شاهد بطلاق زنی و حال انکه شوهر انزن غایب باشد قبول کرده میشود گواهی ایشان زیرا که این گواهی بر مدعی علیه نیست و اگر شوهر انزن حاضر بود قبول کرده میشود آن گواهی بطریق حسبت وثواب چه آنزن دعوی نکرده باشد و آن حکم که قبول میشود گواهی شاهدان در انجاست که گواهی ایشان نزد قاضی باشد اما اگر دو نفر گفته مرزن شخص غایب را که بدرستیکه شوهر تو طلاق کرده است ترا یا خبر داد انزن را یک مرد عادل بطلاق کردن شوهر او را پس وقتیکه بگذرد عدت انزن روا است او را که نکاح کند با مرد دیگر و ذکر کرده است در کتاب دعوای کتاب ذخیره اینکه اگر شاهدان گواهی دادند بر مرد غایب که بدرستیکه آن غایب طلاق کرده است زن خود را به طلاق قبول نمیشود گواهی ایشان و اگر مرد حاضر باشد وزنش غایب باشد قبول میشود گواهی اشان و همچنین حکم است در آزادی کنیز که گواهی شاهدان قبول میشود بحضور مولی او اگر چه کنیز حاضر نباشد زیرا که اگر کنیز و زن حاضر شوند و دروغگویی کنند آن شاهدان را التفات کرده نمیشود بقول ایشان و هر کسیکه التفات کرده نمیشود بدروغگوی کردن او شاهدانرا باک ندارم باینکه حاضر باشد در وقت گذشتن شاهدان یا حاضر نباشد ولوا دعی رجل علی رجل انك كفلت لى وفلان الغايب عن رجل بالف درهم وكل واحد منكما كفيل عن صاحبه واقام على ذلك بينة وقضى عليه بالف درهم ثم حضر الغا فله ان ياخذ الغايب بجميع الالف (عالمگيرى) واگر مردی دعوی کرد بر مردیکه بدرستیکه تو و فلان غایب ضامن شده اید برای من از طرف مردی بهزار درم و هر یکی از شما هر دو ضامن شده از طرف رفیق