Page 269

کتاب ادب القاضی ٢٦٠ جلد اول و واجب است که بخواند قاضی نویسنده نوشته خود را بر شاهدان برای انیکه بدانند انچیز بیرا که در آن نوشته شده و یادداشت کند قاضی نویسنده شاهد انرا بان چیز یکه در ان نوشته اوست بعد از ان مهر کند قاضی نویسنده آن نوشته خود را بحضور آن شاهدان و بسپرد آن نوشته را بآن شاهدان و انیکه بیان شد نیز در معینین است رحمة الله علیها و گفته است امام ابو یوسف رحمہ اللہ در قول آخر خود که جیز می ازین چیزهائیکه کده کرده شد شرط نیست شرط این است که قاضی نویسنده شاهد بگیرد اند شاهر انرا براینکه این نوشته او و مهر او و همین قول امام ابو یوسف رحمہ اللہ قویست از امام ابو یوسف رحمہ الله روایت کرده شده است که مهرکردن قاضی نویسنده نیز شرط نیست و برگزیده است امام شمس الائمه سرخسی رحمه الله قول امام ابو یوسف رحمہ الله و همین قول امام ابو یوسف رحمہ فتوی کرده شد است آری وقتی که آن نوشته قاضی بادعی باشد دشهادتیط کرده شود مهر کردن قاضی مگر مهر کردن قاضی باینکه نوشته با دعی باشد شرط نیست که شاهدان شاهد بدهند بان چیزیکه در آن نوشته است از روی حفظ و یاد داشتن و عمل قاضیان امروز بر آن است که ایشان می سپرند نوشته خود را بمدعی و همین قول امام ابو یوسف رحمہ اللہ علیه و همین قول برگزیده شده برای فتویست بنابر قول شمس الائمه سرخسی ولو انکشر ختم القاضى الموصول صار المكتوبة يقبل الاستاذ قاضيا اذكر الفقيه ابوبكر الرانر والشيخ الإمام شمس الائمة أن قبول الكتاب كسر الخاتم لذلك فذلك والصخر في ذلك كل ما ذكره اکر شکسته بود مهر قاضی پیش از رسیدن نوشته او بقاضی دویم پس بدرستیکه آن قاضی که بسوی او نوشته شده قبول کند آن نوشته را و ذکر کرده اند فقیه ابو بکر رازی دشیخ امام شمس الائمه حلوانی رحمہ اللہ علیها که قبول کردن نوشته قاضی باشکستن مهر او قول تلاً علماء است رحمہ اللہ تعالی چنین ذکر شده است در کتاب ذخیره و صحیح آنست که همین قول تمامی علماء است رحمهم الله تعالی واذا مرض شهود الكتاب في الطريق اوماتوا فلم الجون الى وطنهم وامر المقول له بان التمس فاشهد واقوما على شهادتم يجوز ذلك كما يجون في فایده شکستن مهر قاضی نویسنده پیش از رسیدن نوشته تا مه او بقاضی غیر فایده مریض شدن شاهدان و با ماندن کردن در سفر با در شهر دیگر الا فیہا وهذا لا يجد