Page 268

جلد اول کتاب ادب القاضی ٢٥٩ الكتاب وان جحد دعواه حتى احتاج المدعى الى اقامة الحجة يعرض الكتاب على القاضى فاذا عرفه فالقاضى يقول له ما هذا فيقول كتاب القاضي فلان فيقول له القاضى هات البينة على ان هذا كتابه كذا فى المحيط در عالمگيرى بعد از ان وقتی که رسید کتاب قاضی بقاضی دویم میباید قاضی دویم را که یکجا کند میان این کس که آوردہ است آن نوشته را و میان خصم او بطلب کردن آنکس که نوشته قاضی را آورده است بشنی مرقاضی را که قبول کند شاہد انرا بر اینکه این پیشته قاضیست مگر وقتی که با او خصام باشد پس وقتی که قا نجا کرد میان ایشان پس مدعی دعوی کند حق خود را بر مدعی علیه پس بپرسد قاضی مدعی علیه را از دعوی او پس اگر اقرار کرد بدعوای او لازم کند قاضی برآمد علیه حق مدعی را بسبب اقرار او و بی نیاز میایم از ان نوشته قاضی و اگر مدعی علیه منکر شد از دعوای آن مدعی تا اینکه محتاج شد آن مدعی به پا کرون حجت دلیل پیش کند آن مدعی نوشته آن قاضی را بر قاضی پس وقتی که پیش کرد آنرا پس قاضی بگوید او را که چیست این پس بگوید مدعی که این نوشته فلان قاضی است پس بگوید قاضی مرا و را کر بیا شاهدانرا بر اینکه این نوشته آن قاضی است همچنین ذکر شده است در کتاب محیط ولا يقبل الابشهادة رجلين او رجل وامراتين (هدايه) قبول کرده نمیشود نوشته قاضی بسوی قاضی دیگر مگر قبول کرده میشود بشاہدی دو مرد یا یکمرد و دو زن و يجب ان يقرا الكتاب عليهم ليعرفواماً ويعلمهم به نسخة بحضرتهم ويسلمه اليهم وهذا عند ابى حنيفة وقال ابو يوسف الأخرى يني من ذالك ليس شرط والشرط ان يشهدهم ان هذا كنا و ختمه (هدايه) وعليه الفتويه ميا) ومن المشايخ من التخم ليس بريا ايضا والنما شمل الائمة الختم في الهوى من هذا لا يغبر والكتمان فماذا كان كتاب مع المكن ينبغى ان بيتر الخاتم الا ان يشهدوا بما فيه حفظ الدفع التذول واللتقضاً اليوم انهم يسلون المكتوب الي المكي وموقولا يطبع وهو ختبار الفتوى على و شعر الارح (كفايه) اقيام الحديث احمد الكريم بحیر ست فايده قبول نمیشود نوشته قاضی مگر بشاهد ان فایده در شاهد گرفتن قاضی نویسنده شاهد انرا بر نوشته