Page 248

جلد اول ۲۳۹ کتاب ادب القاضی طاب الکری طاب الله خرید که در دیگر شهر ست نامه دست همچنین اگر دعوی کرد بسبابا ینطریق که گفت مردیکه فلان نامغفلان پست او از نسب من منکر ست و مر اشاهدان بر اثبات نسب من بر این مستند بر اینکا فلان مدعی علیه اقرار کرد داود برینکه من پر او هتم و یا برینکه آن فلان دی علیه منل گرفته است در مراو من ادو شده ام بر فرش او سلیقیت کر واشد ده بت پا پس گذرانید بر این دعوای خود کواه ناشاپس میسیکنه در صورتیها بنو یسند قاضی که می داور سوی قاضی دیگر و مچنین بیست که شخصی دعوی کند که پدر فلان شخص غایب بیستم و برین گفته خودگذرانید در هر ملک کا قاضی شیند وی خصی کی برده با وقاضی نوشتے بلوانی کادعی انه اح فلان الغایب که ادعای وطلب الكتاب فان اقامالكتابكان يدعى ارنا او نفقة او يدعى حق الحضانة والتربية في اللقيط وفي الاب والابن تقبل البينة سواء كان ذلك في جنونه او بعد وفاته (قاضی) و اگر شخصی دعوی کرد که به ستی براد رفلا نشخص غایب هتم و یا دعوی کرد که م فلار شعر غای هستم و طلب کیا ترقا نوشتند بسوی قاضی دیگر پس مربیگانه درصورت قاضی بنویسی یکتاسوی قاضی دیگر کروانتی که دعوی آن مدعی میراث یا نفه یا دعوی کند نگهداشتن و تربیت او چه غیری یافته شده و در دعوای پدرکه فل شخص بیر منست یا دعویای بر که فلانی هم پد رست قبول کرد و پیشو شاهدان مدی براین کے آن دعوی روقت کمکی پدر یا پسر با شدیا پس از مریران ولوان رجلا وامراة ادعيا ابنا وابنه وقالا هو معروف النسب منا وهو في يد فلان بن فلات الغائب بلد يكذا وهو يسترقه واقاما على ذلك ببنة وطلبا في ذلك كتابا فان القاضي يكتب في قول أبي يوسف الا ان يدعى يقول هو نسق غصبه فلان الغائب من فانة يكتب في قولهم (قاضیجا و اگر مردی و زنی دعوی نمودند سر را و یا دختر راو گفتند که بنسب آن بر باداتم مشهور و معلوم ست از ما و آن پسرو یا آن دختر بدست فلان ولد فلان عایب رفلانشهر است و آتخص غام رداینده هست پیرا و فردا آنزن گواهانگذرانید ند برن گفته دو طلب کرد در این دا تا از قاضی بوی قاضی دیگر پس دربینیکہ قاضی نوشته کند در قول امام ابو یوسف بوی قاضی دیگر کر وقتی که دعوی کنده گوید