Page 249

جلد اول ۲۴۷ کتاب ادب القاضی فایده در نوشته قاضی بقاضی دیگر در کم از سفر فایده در فرستادن قاضی رسولی را با مدعی بقاضی دیگر فایده نوشته قاضی بسوی امیر حکم آن پسر رفت و فلانشخص غایب انصب ممبر و برده است او را از من پس بدهستیکه در مینوشم قاضی کشته قاضی دیگر قبول نمائی سماها بر در کتاب القاضی الی القاضی فیما دون مسیره سفر لا یجوز فی ظاهر الروایة وعن ابی یوسف انه لو كان بحال لو غدا لی عاب لعا لا يمكنه الرجوع الی منزله فی يومه ذلك يقبل وعليه الفتوى سراجيه نوشته قاضی بسوی قاضی دیگر در کمتر از مسافت سفر و در میان آن او قاضی یعنی که شده وزه راه نباشد میان ایشان روا نیست در ظاهر روایت و از امام ابو یوسف روایت شده است اینکه بد رستی که دوری در میان قاضی بحالی بود که اگر مدعی قت صبح میرفت در واکرنه قاضی امکان بازگشتن او را بخانه او در همان روز نمی بود در بصورت قبول کرده میشود نوشته قاضی بسوی قاضی دیکرد بلوی امام ابو یوسف فتوی است و لو جاء للمدعی من القاضی برسول ثقة مأمون عدل الی قاض اخر لا یقبل یعنی واتفاهمت عليهما بينة (زيلعي بخلاف كتابه الى غيره (افتی) و اگر آمد مدعی از طرف قاضی با رسول معتمد و امین بادل بسوی قاضی دیگر قبول نکرده میشود قول آن رسول تا اگر چه بآن رسول بودن شاهدان گفته باشند بخلاف نوشته قاضی بسوی قاضی دیگر که قبول کر شود لو كتب القاضی الی الامير الذي ولاه اصلاحه الامير ثم قص القصة وهو معه في المصر غاء به ثقة يعرفه الامير فقى الاستحسان يجوز للمراية بمضيه لانه متعارف وا يليق بالقاضی ان يأتي كل حادثة الى الامير ليخبره ولانه لو ارسل للمير بذلك رسولا ثقة كان عبارة رسوله كعبادة في جواز العمل به فكذا اذا ارسل كتابه ولم يجر الرسم في مثله من مصر الى مصر فشرطنا هناك شرط کتاب القاضي الى القاضی (فتح القدیر) اى شرطنا ذلك فيما اذا كان لا لمير من مصر رد المحتار) واگر نوشته کرد قاضی بسوی ان امیری که ولایت ادست قاضی را نین که حکم داند اندا نها امیر پس ازان بیان نمود حادثه را و حال آنکه میر با قاضی در یک شهر بودند پس آورد آن نوشته قاضی را نزد آن شخص معتمدی میشناخت آن شخص را امیر پس د استحان است بر ای امیر که امضا کند حکم آن نوشته قاضی یزیرا که همین طریق متعارف است و عادت لایق نیست مرقاضی راینکه بیاید در هر حادثه بسوی امپر برای اینه برد بدویی خیر عمل