Page 192

جلد اول ۱۸۳ کتاب ادب القاضی اوست بخلاف این قول گواهان که بدرستی او توانگرست پس قبول میشود گواهی ایشان زیرا که بدرستی گواهی مرحجیت بر او و اگرچه این قول شاهدان که بدرستی این بندی توانگرست فراگرفته است در ضمن خود این شاهدی را که بدرستی این بندی مالک است مقدار دین را یا زیاده از انرا زیرا که این شاهدی برای بندی نیست و فى الموازيه قال المديون مما اصاله ثمن ونخوه حلفه انه اعمر معسر الجابه القاضی فان حلف حبسه بجلبه ان نكل خلاه در مختار و در کتاب باز سر ذکر شده اینکه دین اگر گفت قاضی را در باره دینی که اصل آن دین بهای چیز یی خریده و نقه شده بود و مانند آن ستو بده صاحب دین را که بدرستی او نمیداند که من دار ستم قبول نماید قاضی قول او را پس اگر مدعی سو کند قاضی نسبی کند او را بخواهش صاحب دین و اگر مدعی منع آورد از سوگند کردن قاضی کند را در نیلد او را او را قال محمد في كتاب الجوالة ويحبس فى الديون كلها كائنا من كان من اخ او عم او خال او زوج او زوجة وامرأة او رجل مسلما كان اوز ميا او حريا مستا امنا او صحيحا او زمنا او معقد او اشل او مقطوع اليد قال الا ان يكون ابا او اما العليكي فليحس الوالد في دين ولديه وكلام الجد والجدة (نهایه) وان علا (درمختار) ولا فرق في عدم الحبس بين الموسر والمعمر لكن يبيع القاضى مال الاب لقضاء دين ابنه اذا امتنع (رد المحتار) الا اذا امتنع عن الانفاق علیه وبدایه فانه بحبس افتح القدير) گفته است امام محمد رح در کتاب حواله اینکه بندی کرده میشود د بندار در تمامی دینا در که باشد خواه برادر باشد و یا عمو باشد و یا ماما باشد و یا شوهر باشد و یا زن منکوحه او باشد و یا زن دیگر باشد یا مر مسلمان باشد و یا خربی متما من باشد تندرست باشد و یا بیمای انده باشد یا لنگ باشد یا تباه شده باشد دست با شده باشد دست او گفته امام محمد رح مرینکه نیلد، پدر باشد یا مادر باشد پس نیدی کرده میشود پدر در دین خوارد بندسی گر میشود در دین بلدو مادر و پدر کلان واگر چه چند پرس باشد و فرق نیست در بندی کردن در ما در اسبانکه تو اند یا تما ان لیکن قاضی بفرو شد ال پدر را برای ادا کردن بین پسر او و تیکر منع آورد پدر اواز اراکون بین مرد منیکا من درد اب وقت فایده بندی کردن بین در همه دین ترجمه یا ایها الذین امنو