Page 147

جلد اول ۱۳۰۶ کتاب ادب القاضی خود است پس اگر شاهدان شاهدی دادند با نقول مدعی سوال کند قاضی شاهدانرا که از کجاست علم شما برینکه مدعی علیه در خانه خودست پس اگر گفتند شاهدان که دیدیم مدعی علیه را در خانه او امروز یا دیروز یا مانند آن بیحقق مهر نمید قاضی بر دروازه او و بگرداند خانه او را ببندی خانه بر او و بسته نماید بروی بالا آن خانه را تا وقتیکه تنگ شود گذران او پس ناچار بیرون خواهد شد و اگر گفتند شاهدان که دیده ایم مدعی علیه را از مدت یکماه التفات نکند قاضی بسخن شاهدان زیرا که گاهی غایب میشود بسبب درازی مدت و مقدر کرده شده درازی مدت بسه روز فانکان المدیون یسکن دارا باجارۃ ولمنع من الحضور الى باب القاضی هل يسمر القاضي با به اختلفوا فيه والصحيح انه يسمره (قاضيخان) پس اگر دیندار سکونت میکرد در سرای کسی با جاره و منع آورد از حاضر شدن بدروازه قاضی آیا میخ کند قاضی دروازه او را یا نه صحیح آن است که بدرستی قاضی میچ کند دروازه او را ولوکان ساکنا فی دا مشتركة لا يسمر با به قاضیخان) واگر دین دار سکونت میکرد در سرای مشترک میچ نکند قاضی دروازه او را وان ختم القاضي على بابه ولم يخرج قالا بو يوسف رح يبعث القاضی رسولا ومعه شاهدان فينادي الرسول علی با به یا فلان بن فلان القاضي فلان بن فلان يقول لك احضر مع فلان بمجلس الحكر والا انصب لك وكيلا واجراء بينة المدعى عليك هكذا يفعل القاضي ثلثة أيام فان لم يحضر يفعل ما قال ويقضى على وكيله بما يدعى عليه الخصم (قاضيخان) واگر مهر کرد قاضی بر دروازه مدعی علیه و نه برام از خان خود گفته است امام ابو یوسف رح که بفرستد قاضی رسولی را و باشد با او دو شاهد پس آواز کند رسول قاضی بدروازه مدعی علیه و بگوید یا فلان بن فلان قاضی فلان بن فلان میگوید تراکه حاضر شو همراه فلان در مجلس قضاء اگر حاضر نشدی ایستاد میکنم از طرف تو وکیلی را وقبول میکنم شاهدی شاهدان مدعی را بر توهمچنین فعل کند قاضی سه روز پس اگر حاضر نشد بکند قاضی آن چیزیکه گفته بود یعنی وکیل از برای مدعی علیه بگیرد حکم فایده فرستادن قاضی رسولی را مع شاهدان بمقام مدعی که در دروازه او میخ میزند