Page 148

جلد اول ۱۳۹ کتاب ادب القاضی کند برد وکیل او بچیزی که دعوی میکرد مدعی براه قال شمس الائمة الحلوانى كان الامام الاستاذ يقول يثبت في النوادر دل هذا عن ابى حنيفة ومحمد فكان ذلك منهم اتفاقا رقاضیخان در امل شرح الوهبانية عن شرح ادب القاضی انه قول الكل ( درمختار) قال ابو يوسف وكذا لوكتب القاضى الى القاضي كتابا في حادثة فلو قدر القاضى المكتوب اليه على الخصم فان القاضى يوكل عنه على نحو ما قلنا ر قاضيخان ) کفته است شمس الائمة حلوائی رحمة الله علیه که امام استاذ میگفت که در نوادر دیده ام مانند این حکم را از امام ابو حنيفه وامام محمدرحمة اللهعلیه ما پس این حکم که ذکر شد با تفاق است از هر سه امامان رحمهم الله تعالی نقل کرده اند شارحان کتاب و مبانیه از شرح کتاب ادب القاضی که بدرستی این وکیل ایستاده کردن قول تمامی اصحاب است رحمهم الله تعالی گفته است حضرت امام ابو یوسف رحمة الله تعالی همچنین حکم ست اگر نوشته کرده ا برای قاضی دیگر کا خذاحکمی در یک حادثه پس قدرت نیافت آن قاضی که بوی او کا خذ فرستاده شدهست بیرم نمودن خصم پس تحقیق آن قاضی که خط باو نوشته شده بگیرد وکیل را از طرف خصم چنانیکه سابق گفتم قال شمس الائمة الحلوانى واصحابنا رحمهم الله تعالى لم يجوزوا للمجوء صورته أن يبعث القاضی نسا تطلبه في البيت داعوانا يأخذون السفل والعلوكيلا يهرب (قاضيخان ) وقال ايضا ظاهر المذهب عندنا انه لا يجوز الهجوم للقاضي كذا فى المحيط عالمگیری) کفته است مش شمس حلوانی رح که اصحاب رحمهم اللهتعالی روانگرده اندابجومی در آمدن ناگاه را در خانه مدعی علیه و صورت بجو در آمدن ناگاه انست که بفرستد قاضی زنان را که طلب کند مدعی علیه را در خانه او وبفرستد مددکارا که بگیرند بالا و زیر خانه او را یعنی تمامی راههای سرای اور اتاکه نگریزد ونیز کفته است امام مش ائمه حلوانی رحم که ظاه مذهب بنزد ما آن است که بدرستی هجوم روا نیست مرقاضی را همچنین ذکر شده است در کتاب محیط وان لم يختف ولكنه غاب لا يقضى عليه ذكره الخصاف رح اذا غاب المدعى عليه بعد ما سمع القاص عليه البينة اوغاب لوكيل الخصومة بعد قبول البيئة قبل التعديل ومات الوكيل ثم عد در عدم جواز هجوم در حوالی مدعی علیه