Page 858

جلد چهارم ۸۴۹ کتاب دعوی محمد او را در انچیز نیکه گفته بود پس اگر محمد گفت که من میگذرانم گواهانرا بر ابرهیم که عبدالله خریداست او را از من واراده دشت پائین گذرانیدن گواهان رجوع کردن را بیهای او برابراهیم قبول کرده میشود گواهان او همچنین کر گذرانید محمد گواهانرا که بدرستی دستکو کرده مرعبدالله در دعوی خریدن وازن پیش از حق بردن آن کنیز از عبد الله قبول کرده میشود گواهان او و رجوع کند محمد بیبای او برا برام واگر دستکوی کردند یکدیکر خودرا محمد وعبدالله برانیکه محمد بخشیده است آن کنیز را بعبدالله و پیرا باویا باینکه محمد صدقه کرده است آن کنیز را بعبدالله و پرده است آنرا با و این صورت دوم و سوم رجوع نکند محمد بر ابراهیم و در صورت اول رجوع کند بر ابراهیم همچنین کر شد است در کتاب محیط رجل اشترى امة بالف درهم ونقد الثمن ولم يقبضها حتى قام رجل البينة انها امته والمشترى والبايع حاضران نقضاء القاضى للمستحق ثم ادعى البايع اوالمشترى ان لبايع كان اشرا من هذا المستحق قبل ان يبيعها من المشترى واقام البيئة قبلت بينته ولو قال المشترى للقاء بعد الاستحقاق قل للبايع ليسلم المبيع الى ولا فانقض البيع بيننا فالقاضى ينقض البيع ويرجع المشترى على البايع بالثمن فلوفسخ القاضى البيع بينهما ثم ان البايع وجد بينة انه كان اشترى الامة من المستحق ففسخ البيع على حاله لنفاذ الفسخ ظاهرا وباطنا فاذا اراد احدهما ان يجيز البيع ليس له ذلك فان كان المشترى قبض الامة من البايع ثم استحقت من يد المشترى واخذت من يده ورجع المشترى على البايع بالثمن ثم وجد البايع بيئة على الشراء من الستحق فاقامها التستحق و قفى بالامة للبايع فاراد البايع ان يلزم البيع المشترى لن يعيداه وعلى قياس قول ابى حنيفة ليس له ذلك لا يعود البيع من الفتح النقاشى واعد البائع قالبا البينة اما اذا اقام البايع بينه على الثراء الى ستحق قبل ان يقضى القاضى عليه بالمن رجعت الجارية إلى المشترى ولو قضى القاضى على البايع بالثمن ثم اقام ابا البينة فداري من الاصفار ادالشترى اخ الجرية وامتنع البايع الا يجبر واراد البايع ان يلزمه ذلك