Page 859

جلد چهارم ۸۵ کتاب دعوی فلو لم يخاصم المشترى البايع ولكن طلب منه الثمن فاعطاه او قبل الفسخ ثم اقام البايع البينة على الشراء من المستحق وقضى بالجارية له لا يحل ان يلزم صاحبه الجارية و لو يقم البايع البينة على الشراء من المستحق لكن اقام البينة على بنی عبده هذا لو اقام البينة على الشراء المستحق سواه (خلاصه) مردی خرید کنیز را بہزار درم و داید بهای اورا و قبض نکرده آن کنیز را تا آنکه مردی گذرانید گواهانرا که بدرستی آن کنیز از من است و آن خریده و فروشنده ہر دو حاضر بودند و حکم نمود قاضی برای آن مستحق بعد از ان فروشنده یا خریده دعوی نمود که بدرستی فروشنده خریده بود او را ازین مستحق پیش از فروختن آن کنیز بخریده و گذرانید گواهانرا قبول کرده میشود گواهان او و اگر انخرنده بعد از آنکه بحق برده شد آن کنیز گفت مر قاضی را که میفروشند که پسر و آن کنیز فروخته شده را بمن اگر نمی سپرد آنرا پس بشکن آن بیع را در میان ما پس قاضی بشکند آن بیع را خر یندو رجوع کند بر فروشنده با پس اگر قاضی فتح کرد آن بیع را در میان ایشان بعد از ان فروشنده یافت گواهانرا که بدرستی من خریده بودم آن کنیز را از مستحق پس آن فسخ بیع بر حال خود است از جهت جاری شدن و صحیح بودن آن فسخ در ظاهر و باطن و اگر یکی از ایشان خواست اجازه کردن آن بیع را نیست مراور آن اجازه کردن و اگر خریده او قبض کرده بود آن کنیز را از فروشنده بعد از ان بحق برده شد از دست آن خریده و گرفت از دست او و خرنده رجوع نمود بر فروشنده او بہای او بعد از ان فروشنده یافت گواهانرا بر خریدن از آن مستحق پس گذرانید آن گواهانرا بر آنستحق حکم کرده شد بآن کنیز برای فروشنده و پس خواست فروشنده او که لازم کند آن بیع را بر خرنده هست مرا و را آن لازم کردن نزد صاحین و بنابر قیاس قول امام اعظم ره نیست مرا و را آن لازم کردن و باز میگردد آن بیع و این حکم وقت کہ قاضی حکم کرده باشد برای آن خریده بهای او بر فروشنده بعد از ان فروشنده بگذراند گواهانرا امار