Page 83

جلد چهارم ۷۸ کتاب دعوی برآمد وفعل مامور بانی ماند مضمون بر خود مامور وفي دعوى السعاية لاحاجة الى ذكر اسم قابض المال ونسبه لكن يبين السعاية اما لو قال فلان غمازی کرد مرا تا زیانی کردند مرا ظالما بمجرد هذا لا يصح الدعوى وكذا لو ادعى انه اخذه فلان بغير حق كذا في الخلاصة (عالمكيرى) و در دعوی غمازی حاجت نیست به بیان کردن نام قبض کننده مال و بیان نسب او لیکن بیان کند غمازی کردن اورا که سبب فلان من کردی بناحق اینقدر مال از من گرفته اند اما اگر گفت که فلان غمازی مرا کرد تا زیان رسانیدند بمن ظالمان مجرد این گفتن صحیح نمی شود دعوای غماز و همچنین اگر دعوای کرد که بدرستی فلان نقصانی کرده مرا بغیر حق صحیح نمی شود بغیر از بیان غمازی، همچنین است در کتاب خلاصه ادعى على انسان انه اخبر كذا بسبب انكه سعایت کرد مرا با صاحب السلطا بنا حق وشهد له الشهود له این فلان سعایت کرد با صاحب السلطا بنا حق مراین مدعی را و احب السلطا بستاند بنا حق ازین مدعی بسبب سعا این مدعى عليه ابن مقدار مال معطولا فهذه الدعوى والشهادة صحيحتان وان لم يذكروا قابض المال على التعيين ويكون الماخوذ مضمونا على الساعي ايا كان الآخذ فاما في محضر دعوى السعاية لا بد من تفسير السعاية لينظر انه هل يوجب المال عليه ني يجوزانه سعى الى صاحب السلطان وقال عليه حق واجب فامروه بالدفع الي فطلبوه بالاداء واخذوا الجعل منه وهذه السعاية لا تكون موجبة لضم لانها بحق وكذاك اذا سعى وقال انه يحيى المامراني فاخذه السلطان واخذ منه مالا بهذا السبب لا يكون موجبا للضمان لانه تكلم بما هو صدق وهو قاصد للحسبة او متظلم في هذا فلا تكون هذه السعاية موجبة للضمان والموجب للضمان ان يتكلم كذب يكون ذلك سببا خذ المال او يكون