Page 712

جلد چهارم ۷۰۳ كتاب الدعوى است و همین واقعه عام است پس نمیداشته شود همچنین ذکر شده است در کتاب محیط از جمل دعی انه وكيل فلان باستيفاء الدين من رجل واحضره مجلس الحكم فادعى المديون الاولي والايفاء وقال الوكيل عزلنی الموكل ان كان التوكيل بالتماس الخصم لا تسمع هذه الدعوى لانه لا يملك عزله وان كان التوكيل بغير التماس من جهته تسمع ولكن انما يثبت اذا اقام البينة على العزل اما بدون البينة فلا ولو لم يقل هكذا ولكنه قال لست بوكيل وصاح الخصم لا يصح الزهدانه لو صال مع الخط لا للتوكل واراد است داد ما دفع حق الحظ لم تاخر الفتاوی مردی دعوی نمود که وکیل فلان شهم کر قضا دین او از مردمی حاضر کر دانم و در مجلس حکم بر دعوی نمود انمرد دیندار ابرا صاحب دین راویاد اونرا با و آن کیل گفت که مرامعزول کرد دست موکل من دیده شود که رکول کرد ن او به طلب مدعی علیه بو دشنیده نمیشود این دعوی او زیرا که وکیل گیرنده مالک نشود معزول کردن او راوا کر رکیل کروش مغر طلب مدعی علیه بود شنیده میشود این دعوی ولیکن شخصی ثابت میشود معزول شدنش وقتیکه بگذراند کواهان را بر معزول کردن و اما بدون کواهان ثابت نمیشود مغزول شدنش و اگر نگفت اینچنین ولیکن گفت که وکیل وی نیستیم و راستگوی کرد او را مد علی علیه صحیح نمیشود و فائده آن انیست که اگر صلح کرده بود با خصم خود بعد از ان وکیل گفت که وکیل نیستم و اراده کرد پس گرفتن آن چیزی را که داده بود و راست گوی کر د اور اخسم اوشنیده نمیشود ق الصغري وكله بقبض دينه او وديعته وصدقه المودع او الغريم ومع ذلك برهن الوكيل على وكالته له ذلك وفائدته تظهر فيما اذا حكم بوكالته على الحاضر بالبينة ثم احضر خصم اخر لا يحتاج الى اعادة البينة على الحصر الثاني وكذالو برهن بوكالة على هذا جتا ثم غاب الوكيل وحضر الموكل او وكيل آخر له في طلب هذا الحق لا يحتاج الى اعادتها وكذالو بر اهل فرد على هذا الغريم وتو فا على غريم له آخرا و وارث له آخر ( فتاوی بزازیه)