Page 713

جلد چهارم ۷۰۲ كتاب الدعوى و در فتاوای صغری آورده است که مردی وکیل بنمود کسی را بقبض کردن دین خود و یا بقبض کردن ودیعت خود و برینگو هی کردور امانت گیرنده یا دیندار و با این گذرانیدن وکیل گواهرا بوکیلی خود است مریوا که بگذرانده فائده این گواه گذرانیدن ظاهر شود در انجا که حکم کند قاضی بوکیلی او خصم حاضر وگواهان پس مخاصم که خصم دیگر محتاج نمیشود آن وکیل بپا زگذراندن گواهان بر این حاضر کرده دوم و همچنین اگر گذراند گواهانرا بوکالت خود باین حق پس غایب شد آن وکیل و حاضر شد وکیل گیرنده او با وکیل دیگر او و طلب این حق محتاج نمیشود بپاز گذرانیدن گواهان و همچنین اگر گذراند یک گواه وکالت را بر یک دیندار او و دیگر گواه را بر دیگر دیندار او و یا بر وارث دیگر که مر او را بود رجل حضر مجلس القضاء ووكل رجلا بقبض كل حق له ببخارا او الخصومة وليس معهما احد للوكيل قبله حق فان كان القاضي يعرف الموكل باسمه ونسبه قبل وكالته حتى اذا احضر الوكيل غيماً الموكل رجلا يدعى للموكل عليه حقا تسمع خصومته ولا يكلف اقامة البينة على الوكالة وان كان القاضي لا يعرف الموكل باسمه ونسبه لا يقبل وكالته فان اقام الوكيل البينة وقال اني فلان ابن فلان ليقضي بوكالتي هذه لهذا الرجل فالقاضي لا يسمع البينة كذا فى الفتاوى الصغرى (عالمگيرى) مردی حاضر شد در مجلس قضاء و وکیل گردانید دیگر مرد را بقبض کردن هر حقی که مرا و را در تجاراست و یا وکیل گردانید اورا بدعوی و نبود با ایشان هیچکسی که مر آن وکیل گیرنده را نزد اوحقی باشد پس اگر قاضی آن وکیل گیرنده را بنام و نسب بشناخت قبول کند وکالت او را پس اگر حاضر کردان وکیل مردی را بعد از غائب شدن آن وکیل گیرنده که دعوی میکرد بر او حقی را برای آن وکیل گیرنده میشود دعوای او و تکلیف کرده نمیشود بگذرانید گواهان بوکالت او و اگر قاضی آن وکیل گیرنده را بنام و نسب نمیشناخت قبول نکند آن وکالت او را پس اگر آن گیرنده گفت که میگذام گواهانرا و گفت که من فلان پسر فلانم برای اینکه حکم کرده شود باین وکالت من برای این مرد پس قاضی نشود