Page 705

جلد چهارم ۶۹۶ کتاب الدعوى میشود صاحب دین دوم بثابت کردن ترکه وثابت کردن وفای ترکه بدین بی اختلاف علما و اگر منکر شد وارث از دین صاحب دین دوم در انگو هی کردار را صاحب دین اول شریک میشود صاحب دین دوم باصاحب دین اول در انچیزی که گرفته است از جهت اقرار کردن وی بشریک بودن او همچنین ذکر شده است در فتاوای بمزانیه لوان رجلا تو فی فجاء قوم الى القاضي قالوا ان فلانا توفى ولنا عليه موال وقد ترك اموالا وعُكَدَ وَثَةٌ على ماله وهم يفرقونه ويسألون القاضي ان يأمر بحجر التركة موقوفه حتى نسبتو عندك حقو قهمر فانه لا يجب للقاضي ان يتعرض للورثة بما في ايديم فان قالوا لنا شهو دحضور فيهم حاضر المجلس و في المجلس الثاني والوارث ممن يخاف عليه والاسراف واشتهران فلانا مات وله غرماء وعرف القاضي هولاء القول بالصلاح او مال قلبه الى انهم صادقون والوارث ممن يخاف عليه الاتلاف والاسراف فى الاستحسان لاباس بان يقف اياما وكذا سبيل من ادعى صبية من المليكان اتي شرح ادب القاضي للخصاف (عالمگیری) اگر مردی مُرد و آمدند قومی نزد قاضی و گفتند که بدرستی فلان مرده است ما ما بروی مالها و به تحقیق گذاشته است مالها را و تعدی کرده اند وارثان او بر مال او و پراکنده می کنند مال او را و میخواهیم که امرکنی بموقوف کردن ترکه تا ثابت کنیم نزد تو ما حق های خود را پس بدرستی واجب نیست قاضی را که تعرض کند بوارثان بآن مالیکه در دست ایشان است پس اگر آن قوم گفتند که ما را گواهان حاضر است میگذرانیم ایشان را درین حاضر مجلس یا در مجلس دوم و وارث از جمله کسانی بود که براو بیم تلف کردن واسراف کردن مال متروکه بود یا مشهور شده داد