Page 703

جلد چهارم ۶۹ کتاب دعوی میشود مدعی علیه بدادن آن دین و اگر ده نمی شود بدادن آن مال معین ودیعت واگر حاضر شد وصی و گفت که فلان پسر فلان فوت شده و وصیت کرده بمن بقبض کردن آن دینی که مرا و را بذمه این دین مرد است و بقبض کردن مال معینی که مرا و را در دست او است و راستگو ی کرد او را صاحب پس آن مدعی علیه امر کرده میشود بداند تا مالی میبین و آن دین با و همچنین گذشته ست در کتاب ادب قاضی تصنیف امام خصاف رح لو اقام البيئة على مديون مديون الميت لا تقبل ولالك اخذ الدين عنه اما اذا اثبت الدين في تركته او اقر رجل عند القاضي ان الميت عليه دينا كذا يا مره بالدفع الى رب الدين وفي العيون في كتاب ادب القاضي لو قضا هذا الذي على الميت الف درهم الالف لك على الميت والميت وحي بغير امرد قال محمد الان قال حين هذا الالف التي الفلان الميت على من الالف التي لك على الميت بجاوان لم يقل ذلك لكن قضاة الالف على الميت فهو متبرع الخالالالالالالالالاااا و اگر گذارنید صاحب دین گواهان ابترا دار دین دار مرده قبول نمی شود گواهانش و صاحب دین مالک گرفتن آن از او نمیشود ا اگر ثابت کرد دین خود را در ترکه مرده نزد قاضی یا اقرار کرد مردی نزد قاضی که بدرستی مرده را بر من این قدر دین است امر کند قاضی او را بدادن آن دین بصاحب دین دین در کتاب عیون در کتاب ادب القاضی گفته است که اگر ادا کرد آن کینکه بروی هزار دور شدم مرده است آن هزار در می را که بر مرده کسی را بود و مر آن مرده را وصی بود و بدون امر او اداری گفته است امام محمد رح که اگر در حین ادا کردن آن چنین گفته بود که این آن هزار ست که بر فلان دویم برمن از جهت آن هزار در می که ترا بر مرده است روا می شود و اگر این چنین در وقت اد اکردنی او نگفته بود ولیکن ادا کرده بود با و هزار درم را که بر مرده بود پس او متبرع و نیکوئی کننده الميت و آن هزار درم مرده بروی دین ست رجلا دعى دينا على ميت بحضرة وارثة قال الملايك قد حلف