Page 702

جلد چهارم ۶۱۳ کتاب دعوی او برائی کسی پس آنشخصی که وصیت برایش شده گواهان گذرانید بروار ثان ونیز قبول می شود همچنین ذکر شده است در کتاب فصول عمادی و جل ادعی على الغائب دينا بحضرة رجل يدعى انه وكيل الغائب في الخصو فاقر المدعى عليه بالوكالة لم يصح اقراره حتى لو اقام المدعى لبينة بالدين على الغائب لم تقبل بينه وكذا لو ادعى دينا على الميت الحضرة رجل يدعى انه وصى الميت فاقر المدعى عليه بالوصاية ( قاضيخان ( مردی دعوی کرد بر غایبی دینی را بحضور مردیکه دعوی میکرد که وکیل غایب هستم در دعوی کردن پس اقرار کرد آن مدعی علیه بوکیل بودن خود صحیح نمی شود اقرار او پس اگر مدعی گواهان گذرانید بدین بر آنغایب قبول نمیشود گواهان او و همچنین اگر دعوی کرد بر مرده دینی را بحضور مردیکه دعوی میکرد که وصی مرده هستم پس اقرار کرد مدعی علیه بوصی بودن خود اذا حضر الوكيل وادعى انه وكيل فلان بن فلان الغائب وكله بقبض الدين الذي له قبلك وبقبض العين التي له في يدك وديعة وصدقه المدعى عليه لجميع ذلك فانه يؤمر بدفع الدين ولا يؤمر بدفع العين الوديعة واذا حضر الوصى وقال ان فلا ما بز فلان توفى واوصى الي بقبض الدين الذي له في ذمة هذا الرجل وبقبض العين التي له في يده وصدقه صاحب الدين فانه يؤمر بتسليم العين والدين اليه جميعا كذا في شرح ادب القاضي للخصاف ( عالمكيري ( وقتی که حاضر شد وکیل کسی دعوی کرد که وکیل فلان پسر فلان غایب هستم و وکیل کرده است مرا بقبض کردن آن دینی که او را بر توست و بقبض کردن آن مال معینی که مرا و را در دست تو ودیعت است و راستگوی کرد او را مدعی علیه در همه این چیزها پس درین صورت امرکرده شود