Page 687

جلد چهارم ۶۷۸ کتاب دعوی فایده گواهی دادند براه و بیان موضع آن و بیان حدّ داْنرا نکردند بسبب بسیاری زمین دلیل گرفته میشود ببسیاری حق مر او را در آن و باین باین معلوم شد که این کم در آنجاست که اصل ملک معلوم نباشد اما اگر اصل ملک معلوم بود مانند آنکه سرای بنام مردیرا بود مرّد واز و ماند اولادی که قسمت کردند میان خود خانهایئ را از انسراى پس میدان آن امین ایشان بقدر خانهای ایشان است لوادعى على آخر حق المرور ودقّبة الطريق فى داره فالقول قول صاحب ولو اقام المدّعی البينّة انه كان يمرفى هذه الدّار لم يستحق بهذا شيئا كذافى الخلاصة ولويشهد الشهود ان له طريقا فى هذه الدّار جازت شهادتهم وان لم يحدّوا الطريق قال شمس الائمة الحلواين ذكر فى بعض الرّوايات انهالم تقبل والبيسان موضع الطريق انه فى مقام الدّار او فى مؤخّرها ويذكر طول الطريق وعرضه قال وهو الصحيح وما ذكر فى بعض الرّوايات انها تقبل وان لم يحدّوا الطريق محمول على ما اذا شهدوا على اقرار المدّعى عليه بالطريق وذكر شمس الائمة السرّخسى الصحيح انها تقبل وان لم يذكرو ا موضع الطريق ومقداره لان الجهالة انما تمنع قبول الشّهادة اذا تعذّر القضاء بما وهم هنا لا يتعذّرفان عرض الباب الاعظم يجعل حكما تعمر الطريق هكذا فى فتاوى قاضیخان فى باب اليمين والاصل هذه الشهادة مقبولة على كل حال كذاف (عالمگيرى) اگر کسی دعوی کرد بر دیگری حق گذشتن ذات او را در سرای او پس معتبر قول صاحب رای و اگر مدعى گواهان گذرانید که بدرستی بودم که من میگذشتم درین سرای حقدار نمیشود باینقدر چیز یرا و همذین ذکار کرده شده است در کتاب خلاصة الفتاوى اگر گواهان گواهی دادند که بدستی او را راه است درین سرای جواز گواهی ایشان اگر چه بیان نکنند حدود راه را گفته است شمس ایمۀ حلوانی که ذکر شده است در بعض روایتی که بدان این گواهی قبول نست تا اینکه کند وان جای رکه ریش رای است یا د تهران که کرکند رازی راه پینای آنرا درته که همین امت صبح بست انچه د بعض رواتیها ذکر شد است که این گواهی قبول است اگر چه بیان حدود را نکنند محمول است بانکه گواهان گواهی داده باشند باقرار مدعی علیه براه و ذکر کرده است شمس ابیم سرخسی