Page 686

جلد چهارم ۶۷۷ کتاب دعوی الباب الحادي عشر في دعوى الطريق والمسيل باب یازدهم ثابت است در بیان احکام دعوی راه و آبر و واذا كانت دار مهنا في يد عشرة ابيات وفي يد آخر بيت (هدايه ) تنازعا في الساحة ( درمختار) فالساحة وهي العرصة في الدار (تتيجة الاحكام) بينهما نصف الاستوائهما في الاستعمال وهو المرور فيها وهذا ووضع الامتعة وصب الوضوء وكسر الحطب وما اشبه ذلك فلما كانوا في الاستواء كذافي استحقا الضاة ايضا سواء ولعل مرور صاحب القليل أكثر من مرور صاحب الكثير لزمانة صاحب الكثير وكور صاحب القليل ولما الحاجة وصاحب اكالظهير يستوعب محط المعير والمقرير والسيات وان كا بعضها اقرب بعض في الاحكام المجلد الشهر أن النار عادة من يفعل بالارصر فقات سعيا فيكة الانتكاره الا في الشرب فيقك على كثرة حول نعم بيلا لاحكام رد المحتار في علما ان ذلك حين المحبة الى العرصة کا اندا المذكور وكلها لا يحجر قوى عمل او لادقته سهم والحرف منا فالساحة بينهم على قدر البيور رد المحتار) وقتی که سرائی بود که ده خانه از ان دست مردی بود و در دست مردی یک خانه از ان بود و با هم دعوی کردند آن صین کار داشت که عبارت از میدان است مسابین ادعی نصف است در میان ایشان از جهت بودن ایشان در استعمال که گذاشتن دنهادن متاع و ریختن آب وضوء و شکستن چوب هیزم است در آن مانند اینها پس هرگاه که در آن چیزها برابر بودند پس در حق داری میدانی آن نیز برابر باشند گر چنین باشد که گذاشتن صاحب اندک بیشتر باشد در ان از گذاشتن صاحب بسیار از جهت مانده بودن صاحب بسیار و از جهت بسیار درآینده و بسیار برآینده بودن صاحب اندک میگیرنی این میدانی نافذ راه که در ان برا بند صاحب سرای و صاحب حمل مصاحب . اگر چه بعض انها اقربت از بعض دیگر و این حکم خلاف حکم قضیت آب است که اگر دو مدعی در آن دعوی کنند بر اکالفقاً آن برین بقدر آب خوردن مال میشود پس بسبب بسیاری زمین بیاری احتیاج است تفصید این فایده و ده خانه سرائی در دست یکست و آن در دست دیگری بود دعوی کردند در صحنه ان